Tupuś i zagubiona gwiazdka

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie drzewa były otulone puszystym śniegiem, a każde źdźbło trawy pokrywał szron, mieszkał mały zajączek o imieniu Tupuś. Był ciekawski i pełen energii, a najbardziej na świecie lubił biegać po śniegu i oglądać gwiazdy.

Pewnego wieczoru, tuż przed Wigilią, Tupuś usłyszał cichutkie wołanie. Ktoś płakał gdzieś w gąszczu. Podbiegł i zobaczył maleńką, srebrzystą gwiazdkę, która leżała na ziemi, mrugając słabo.

– Co się stało? – zapytał zajączek. – Spadłam z nieba – odpowiedziała gwiazdka. – Chciałam się przyjrzeć świątecznym przygotowaniom, ale pchnełam się za blisko i już nie umiem wrócić.

Tupuś postanowił pomóc. Pobiegł do wiewiórki Kitki, która była mistrzynią wspinania. – Potrzebujemy wysokiego drzewa, aby gwiazdka mogła skoczyć z powrotem – powiedział.

Kitka zaprowadziła ich do najstarszego dębu w lesie. Ale gałęzie były śliskie od lodu. Wtedy pojawiła się mądra sowa Zosia, która znała tajemnicę: trzeba ułożyć śnieżny most do nieba.

Wszystkie zwierzęta z lasu przyniosły śnieg i ulepiły wysoki kopiec. Kiedy byli gotowi, gwiazdka wdrapała się na górę, a przyjaciele dmuchali, aby śnieg był twardy.

Gwiazdka spojrzała w dół na Tupusia, Kitkę i Zosię. – Dziękuję wam! Teraz wasze święta będą naprawdę jasne! Zaświeciła mocniej i wzleciała w górę, aż znalazła się na swoim miejscu na niebie.

Tupuś zmęczony, ale szczęśliwy, wślizgnął się do swojej norki. Popatrzył przez okno na roziskrzone niebo, a tam jego przyjaciółka gwiazdka mrugała mu wesoło. Ziewnął, wtulił się w miękki mech i szepnął: – Dobranoc, gwiazdeczko. I zasnął, otulony ciepłem świątecznej nocy.