Gwiazdka Małego Rysia

— Bajka do czytania —

Mały Ryś mieszkał w przytulnej norce pod wielkim, starym dębem. Za oknem padał śnieg, a w środku pachniało piernikami, które upiekła mama. Ryś tulił swojego ulubionego pluszaka i wyglądał przez okno, wypatrując pierwszej gwiazdki.

'Mamo, czy Święty Mikołaj na pewno znajdzie naszą norkę?' – zapytał Ryś, przecierając senne oczy. Mama uśmiechnęła się i pogłaskała go po miękkim futerku. 'Na pewno, synku. Mikołaj widzi wszystkie dobre serduszka, nawet te najmniejsze.'

Ryś pomyślał o swoich przyjaciołach – o wiewiórce, która zgubiła orzechy, i o zajączku, który bał się ciemności. 'Mamo, a czy Mikołaj przynosi prezenty tylko tym, którzy są grzeczni?' – zapytał jeszcze ciszej.

'Mikołaj kocha wszystkie dzieci i wszystkie zwierzątka – odpowiedziała mama. Ale największym prezentem jest to, co mamy w sercu. Dobroć i chęć dzielenia się.'

Wtedy do norki zapukał mały, nieśmiały dzięcioł. Trząsł się z zimna i był bardzo smutny. 'Zgubiłem drogę do domu i nie mam gdzie spać' – zapiszczał cieniutko. Ryś bez wahania zaprosił go do środka i podzielił się swoim ciepłym kocykiem.

Ryś nakarmił dzięcioła okruszkami piernika i opowiedział mu bajkę o gwiazdkach. Nagle na niebie zamigotała pierwsza gwiazdka – taka jasna i ciepła, jakby się do nich uśmiechała.

'Mamo, patrz! Gwiazdka!' – zawołał Ryś. A wtedy z oddali dobiegł cichutki dźwięk dzwoneczków. To Święty Mikołaj, sunąc saniami po niebie, pomachał im rękawicą. Ryś poczuł, że w jego sercu zrobiło się ciepło i radośnie.

Tej nocy, tuląc się do mamy i nowego przyjaciela, Ryś zasnął z uśmiechem. Wiedział, że najpiękniejszym prezentem jest dobre serce i chęć pomagania innym – a to jest prezent, który nosi się zawsze ze sobą.