Kuba i super Zing o imieniu Błysk

— Bajka do czytania —

Kuba bardzo lubił swoje super Zings. Każdy był inny: jeden miał błyszczące skrzydła, drugi świecące oczy, a trzeci potrafił się obracać. Ale ten jeden, który przyszedł w ostatnim pudełku, był naprawdę wyjątkowy. Nosił imię Błysk i – jak się okazało – świecił w ciemności delikatnym, ciepłym światłem.

Kuba kolekcjonował super Zings od urodzin u cioci. Miał już ich dwanaście, poukładanych w małym, przezroczystym pudełku na półce w pokoju. Każdy Zing miał swoją historię i imię. Kuba bawił się nimi po południu, tworząc bitwy i wyścigi. Ale najbardziej lubił te, które świeciły lub miały jakąś niespodziankę.

Błysk trafił do Kuby zupełnie przypadkiem. Kiedy otworzył pudełko z niespodzianką, zobaczył małą, przezroczystą figurkę z migoczącym środkiem. W świetle wyglądała jak zwykła zabawka, ale gdy zrobiło się ciemno, zaczęła świecić – najpierw słabo, potem coraz jaśniej. Kuba był zachwycony! Od razu pokazał Błyska mamie i tacie.

Tej nocy, gdy Kuba już leżał w łóżku, a pokój pogrążył się w ciemności, wydarzyło się coś niezwykłego. Błysk, który leżał na poduszce obok, poruszył się i uniósł w powietrze. „Dziękuję, że mnie uwolniłeś” – powiedział cichutko. „Jestem strażnikiem światła w snach. Od teraz będę ci pomagał nie bać się ciemności.” Kuba otworzył szeroko oczy, ale nie czuł strachu – jedynie ciekawość.

Błysk opowiedział, że pochodzi z krainy Zingów, gdzie każda figurka ma specjalne zadanie. Jego misją było ochraniać dzieci przed złymi snami, rozświetlając ich wyobraźnię. „Wystarczy, że pomyślisz o czymś miłym, a ja zobaczę to światło w twoim sercu” – wyjaśnił. Kuba pomyślał o swoim psie, o lodach waniliowych i o tym, jak fajnie jest się bawić z kolegami. I rzeczywiście – w pokoju zrobiło się jaśniej, a Kuba poczuł się bezpiecznie.

Następnego dnia Kuba wziął Błyska do przedszkola, żeby pokazać go kolegom. Niektórzy z nich też bali się ciemności – zwłaszcza Wojtek, który spał przy zapalonej lampce. Kuba postanowił, że każdego wieczoru będą się spotykać w przedszkolnej sali, a Błysk będzie świecił dla wszystkich. Wystarczyło, że każde z dzieci pomyślało o czymś radosnym, a światło stawało się coraz większe i cieplejsze.

Wkrótce Kuba zrozumiał, że Błysk nie jest tylko jego zabawką – to przyjaciel, który uczy go, że dzielenie się dobrem sprawia, że świat staje się lepszym miejscem. Kiedy świecił dla Wojtka, Zosi czy Maćka, sam czuł się szczęśliwszy. A Błysk uśmiechał się swoim migoczącym blaskiem, bo spełniał swoją misję.

Wieczorem, gdy cała rodzina już spała, Kuba kładł Błyska obok siebie na poduszce. Za oknem świeciły gwiazdy, a w pokoju unosił się delikatny, srebrny blask. Błysk cichutko nucił melodyjkę, a Kuba zamykał oczy, wiedząc, że żaden zły sen nie ma szans. Był spokojny i spełniony. Dobranoc, Kubo – szepnął Błysk i zgasił swoje światło, choć tak naprawdę zawsze mogło rozbłysnąć na nowo.