Strzały do celu

— Bajka do czytania —

W Zielonym Lesie mieszkał mały zajączek o imieniu Tupuś. Miał długie uszy i miękkie futerko, a w brzuszku mnóstwo energii. Pewnego dnia zobaczył ogłoszenie: "Leśne zawody w strzelaniu z łuku do tarczy. Zapraszamy wszystkie zwierzęta!" Tupuś bardzo chciał wziąć udział, choć nigdy wcześniej nie trzymał łuku w łapkach.

Tupuś pobiegł do starego sowy, która była mistrzynią strzelania. Sowa miała okrągłe okulary i mówiła bardzo powoli: „Aby strzelać celnie, trzeba najpierw spokojnie odetchnąć. Potem celujesz dłuższą chwilę i dopiero wtedy puszczasz cięciwę.” Zajączek skinął głową, ale w środku aż podskakiwał z niecierpliwości.

Sowa dała mu mały, drewniany łuk oraz strzały z piórkami wiewiórki. Tupuś stanął przed tarczą, która była daleko. Napiął cięciwę i… pstryk! Strzała poleciała wysoko w górę i wbiła się w koronę drzewa. „Nie szkodzi – powiedziała sowa – spróbuj jeszcze raz.” Tupuś zdenerwował się i strzelił szybko, ale strzała upadła tuż przed jego łapkami.

Inne zwierzęta zaczęły chichotać. Mały lis zaśmiał się: „Tupuś, chyba lepiej zbieraj marchewki niż strzelaj!” Zajączkowi zrobiło się smutno. O mało nie rzucił łuku na ziemię. Ale wtedy przypomniał sobie słowa sowy: spokojny oddech, długa chwila celowania.

Zamknął oczy, wziął głęboki oddech, a potem otworzył je i spojrzał uważnie na tarczę. Wyobraził sobie, że strzała to mały ptaszek, który chce wrócić do gniazda. Delikatnie napiął cięciwę, wycelował i puścił. Strzała poleciała prosto – i trafiła w sam środek tarczy! "Hurra!" – zawołały zwierzęta. Tupuś uśmiechnął się od ucha do ucha.

Od tego dnia ćwiczył strzelanie każdego popołudnia. Czasami trafiał, czasami nie, ale zawsze pamiętał o oddechu i skupieniu. Kiedy nadszedł dzień zawodów, nie martwił się o wynik – chciał po prostu dobrze się bawić. Strzelał powoli i starannie, a jego strzały lądowały w pobliżu środka.

Po ostatnim strzale wszystkie zwierzęta biły brawo. Tupuś zdobył trzecie miejsce i małe, złote liście. Ale najważniejsze było coś innego: zrozumiał, że nie trzeba być od razu najlepszym. Liczy się radość z próbowania i niepoddawanie się, gdy coś nie wychodzi.

Wieczorem Tupuś wrócił do norki. Na niebie świeciły pierwsze gwiazdy. Położył się w miękkim sianku, przytulił swój mały łuk i szeptał: „Dziękuję, sowo, za naukę”. Jego oddech stał się równy i spokojny, jak wtedy, gdy celował do tarczy. Powoli zamknął oczka i zasnął, śniąc o strzałach, które lecą prosto w gwiazdy. Dobranoc, Tupusiu.