Miś Tofik i mała wiewiórka

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym miasteczku mieszkał miś o imieniu Tofik. Tofik nie był zwyczajnym misiem – nosił czerwony hełm i gumowe buty, bo był strażakiem. Bardzo lubił swoją pracę, chociaż najczęściej pomagał przy mniejszych sprawach.

Każdego ranka Tofik sprawdzał swój wóz strażacki. Był on mały i czerwony, z drabiną i wężem. Miś dbał, żeby wszystko działało jak należy, bo w każdej chwili mógł zadzwonić telefon alarmowy.

I rzeczywiście – pewnego słonecznego popołudnia syrena zawyła głośno: „Huuu, huuu!”. Tofik wskoczył do wozu i pojechał we wskazane miejsce. Okazało się, że mała wiewiórka weszła na dach i nie umiała zejść. Siedziała tam i trzęsła się ze strachu.

Tofik uśmiechnął się ciepło. „Nie martw się, maleńka. Zaraz ci pomogę” – powiedział łagodnie. Wysunął drabinę i ostrożnie po niej wszedł na dach. Wiewiórka patrzyła na niego wielkimi, błyszczącymi oczkami.

Miś wyciągnął łapkę. „Chodź, złap się. Zawiozę cię na ziemię” – powiedział. Wiewiórka nieśmiało złapała Tofika za palec i dała się sprowadzić w dół. Gdy stanęła na trawie, podskoczyła z radości i zaczęła dziękować wiewiórczym językiem: „Dziękuję, dziękuję!”.

Wiewiórka dała Tofikowi mały żołędziowy medal. „To za twoją odwagę i dobre serce” – powiedziała. Tofik poczuł się bardzo szczęśliwy. Pomaganie innym naprawdę było fajne! Wrócił do remizy i zapisał w zeszycie: „Pomoc wiewiórce – udana akcja”.

Wieczorem Tofik zdjął hełm i umył łapki. W remizie zrobiło się cicho i spokojnie. Przez okno wpadały pierwsze gwiazdy. Miś położył się na swoim małym łóżku, przykrył się kocem i zamknął oczy.

„Dobranoc, Tofiku” – szepnął księżyc. „Dobranoc, dzielny strażaku” – zaszumiał wiatr. A Tofik uśmiechnął się przez sen i cichutko zasnął.