Bajka o strażaku Leonku i małym iskierniku

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym miasteczku Pogodne Wzgórze mieszkał strażak Leon. Miał czerwony wóz, hełm z daszkiem i wielkie, dobre serce. Każdego ranka sprawdzał, czy jego wąż strażacki jest gotowy do pomocy.

Pewnego dnia, gdy Leon mył swój wóz, usłyszał cichutki płacz. To mały iskiernik o imieniu Iskierka – malutkie, ciepłe światełko, które mieszkało w latarni. Iskierka była smutna, bo nie wiedziała, jak pomagać, a jej iskierki czasem robiły się za duże.

Leon uśmiechnął się i powiedział: „Nie martw się, Iskierko. Każdy może nauczyć się gasić małe ogniki, nawet te w sercu. Pokażę ci, jak to robić.” Iskierka zapiszczała z radości i podskoczyła na swoim miejscu.

Razem pojechali na łąkę pełną dmuchawców. Leon wyjął swój wąż strażacki i delikatnie spryskał kwiaty wodą. „Widzisz? Woda gasi ogień, a dobroć gasi smutek” – wyjaśnił. Iskierka spróbowała – zamiast iskier, puściła małe, chłodne bąbelki.

Nagle zobaczyli, że wiewiórka Zuzia ma zapalone ognisko, które zrobiło się za duże. Leon i Iskierka pobiegli. Leon skierował wąż, a Iskierka dmuchała swoje bąbelki. Ogień zgasł, a wiewiórka podziękowała im z uśmiechem.

Wieczorem Leon i Iskierka wrócili do remizy. Iskierka była szczęśliwa – nauczyła się, że pomaganie jest łatwe, gdy ma się przyjaciela. Leon pogłaskał ją po iskierkach i powiedział: „Jesteś dzielna. Pamiętaj, że nawet małe światełko może zrobić wielkie dobro.”

Iskierka ziewnęła, a jej blask stał się miękki jak księżyc. Leon położył ją w małym koszyczku obok swojego hełmu. „Dobranoc, Iskierko. Śpij spokojnie.” Iskierka zamknęła oczka i zasnęła, a nad Pogodnym Wzgórzem zapadła cicha, gwiaździsta noc.