Bajka o emocjach

— Bajka do czytania —

W małym pokoju z fioletowymi zasłonami mieszkała dziewczynka Mia. Mia miała w sercu cały tęczowy świat uczuć — tylko jeszcze nie wiedziała, jak ten świat nazywać.

Pewnego ranka Mia obudziła się radosna jak słońce. Pobiegła do kuchni, śpiewała i machała łapkami. „Jestem taka szczęśliwa!” — powiedziała mamie. Mama uśmiechnęła się: „To twoja radość, kochanie. Ona jest jak żółta chmurka — ciepła i lekka.”

Po południu koleżanka zabrała Misia, którego Mia pożyczyła. W brzuszku zrobiło się ciężko, a oczy zaszkliły się. „Czemu mi tak przykro?” — szepnęła. „To smutek” — powiedziała mama, przytulając ją. „Smutek jest jak szara chmurka. Nie jest zły. Po prostu mówi: tęsknię albo brakuje mi czegoś.”

Wieczorem brat przewrócił wieżę z klocków. Mia poczuła ogień w piersi. „To nie fair!” — krzyknęła. „To złość” — spokojnie odpowiedziała mama. „Złość jest jak czerwona chmurka. Mówi: coś jest dla mnie ważne. Ale musimy ją puścić, zanim zrobi komuś przykrość.”

Mia wzięła głęboki oddech. Policzyła do trzech. Złość zrobiła się mniejsza, jak balonik, który powoli opada.

Potem przyszedł strach przed burzą. Mia chowała się pod kołdrą. „To też emocja” — szepnęła mama. „Strach jest jak fioletowa chmurka. Chce cię chronić. Ale burza minie, a ty jesteś bezpieczna.”

Mama dała Mii pudełko z kolorowymi karteczkami. „Kiedy czujesz coś mocno, narysuj chmurkę. Nazwij ją. Wtedy emocja nie jest już tak straszna.”

Mia narysowała żółtą, szarą, czerwoną i fioletową chmurkę. Ułożyła je razem na kartce — i zobaczyła, że razem tworzą niebo. „Wszystkie są moje” — uśmiechnęła się. „I wszystkie mogą być naraz.”

Tej nocy, zanim zasnęła, Mia szepnęła do swoich chmurek: „Dobranoc, radości. Dobranoc, smutku. Dobranoc, złości i strachu. Jutro znowu razem będziemy.” I zasnęła spokojnie, z uśmiechem na twarzy.