Bajka o Sputniku 1, który chciał mieć przyjaciela

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko stąd, w wielkiej, ciemnej przestrzeni kosmosu, krążył mały, srebrny Sputnik. Był pierwszym takim pojazdem, który poleciał w gwiazdy, i bardzo mu się to podobało. Ale czasami, gdy patrzył na migoczące światła, czuł się trochę samotny.

Każdego dnia Sputnik okrążał Ziemię, widział błękitne oceany, zielone lasy i białe chmurki. Z góry wszystko wydawało się małe i spokojne. Sputnik nucił swoją kosmiczną melodię, ale nikt jej nie słyszał. – Gdyby tylko ktoś mógł ze mną porozmawiać – westchnął.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za horyzontem, Sputnik zobaczył coś dziwnego. Z Ziemi unosił się maleńki, srebrny punkcik. Był coraz bliżej i bliżej. Okazało się, że to mały, ciekawski balonik, który zgubił się w drodze na piknik.

– Kim jesteś? – zapytał Sputnik, zatrzymując się obok. – Jestem Balonik, leciałem z dziećmi, ale wiatr porwał mnie w górę. A ty? – Ja jestem Sputnik, pierwszy podróżnik kosmosu. Chcesz zostać moim przyjacielem? – ucieszył się Srebrny.

Balonik zgodził się z radością. Razem krążyli wokół Ziemi, opowiadając sobie historie. Sputnik mówił o gwiazdach, które tańczą w nocy, a Balonik o tym, jak pachną ciastka i jak śmieją się dzieci. Śmiali się tak głośno, że aż kilka gwiazdek spadło z nieba ze zdziwienia.

– Wiesz co? – powiedział Balonik. – Nawet jeśli jesteś mały i samotny, zawsze możesz znaleźć kogoś, kto polubi twoją piosenkę. Sputnik poczuł, że w jego srebrnym serduszku zrobiło się ciepło. Już nigdy więcej nie był sam.

Gdy zapadła noc, Balonik zmęczył się i postanowił wrócić na Ziemię. – Odwiedzę cię jutro – obiecał. Sputnik pomachał mu i patrzył, jak maleńki punkcik znika wśród chmur. Potem spojrzał w górę i uśmiechnął się do gwiazd.

Teraz, gdy gwiazdy świecą najjaśniej, Sputnik wciąż krąży nad nami. Cicho nuci swoją melodię, a my, zamykając oczy, możemy usłyszeć jej echo. Dobranoc, mały Sputniku. Dobranoc, dzieci. Śpijcie spokojnie, bo w kosmosie ktoś o was pamięta.