Piotruś i pajęcza przygoda

— Bajka do czytania —

Piotruś miał cztery lata i uwielbiał wspinać się na drzewa. Pewnego dnia znalazł małego, błyszczącego pająka, który musnął jego dłoń. Od tej chwili chłopiec potrafił przyklejać się do każdej powierzchni i wypluwać delikatne, srebrne nici.

Piotruś był zachwycony. Skakał po ścianach swojego pokoju, a mama śmiała się, widząc go do góry nogami. Tata powiedział, że to wielka moc, a z wielką mocą wiąże się wielka odpowiedzialność. Piotruś nie do końca rozumiał te słowa, ale chciał być dobrym człowiekiem.

Następnego dnia Piotruś poszedł do parku. Zobaczył małą ptaszynę, która wypadła z gniazda i smutno ćwierkała. Ptasia mama krążyła nad nią zaniepokojona. Piotruś pomyślał: „Mogę jej pomóc moją pajęczą nicią!”

Delikatnie wypluł cienką nitkę, która owinęła się wokół ptaszka. Potem ostrożnie podniósł go do gniazda. Ptasia mama wróciła i zaćwierkała radośnie, a ptaszek znowu był bezpieczny. Piotruś poczuł się wspaniale – jego moce mogły czynić dobro.

Potem pomógł jeszcze kotkowi, który utknął na wysokim drzewie. Użył pajęczyny, by sprowadzić go bezpiecznie na ziemię. Kotek zamruczał i potarł się o nogę Piotrusia. Chłopiec uśmiechnął się – pomaganie dawało mu ogromną radość.

Wieczorem Piotruś wrócił do domu. Mama przytuliła go i powiedziała: „Jesteś moim małym bohaterem. Nie dlatego, że umiesz się wspinać, ale dlatego, że masz dobre serce i chcesz pomagać innym.” Piotruś poczuł ciepło w sercu.

Położył się do łóżka, a mama przykryła go kołderką. Przez okno widział gwiazdy i pajęczynę, która iskrzyła się w świetle księżyca. Zamknął oczy i pomyślał o ptaszku i kotku. Jutro znów będzie mógł czynić dobro. Ale teraz – dobranoc, mały pajęczy bohaterze.