Mała rakieta Leo i wielka przygoda

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku Gwiazdkowo, na skraju wielkiego kosmodromu, mieszkała mała rakieta o imieniu Leo. Była srebrzysta i błyszczała jak gwiazda, ale była też bardzo malutka – najmniejsza ze wszystkich rakiet w hangarze.

Leo każdej nocy spoglądał w niebo i marzył o podróży na Marsa. Chciał zobaczyć czerwone pustynie i wznieść się nad kratery. Ale inne rakiety śmiały się z niego: „Jesteś za mały! Nawet nie dolecisz do Księżyca!”.

Pewnego dnia do hangaru przyszedł stary astronauta o imieniu Pan Gwiazda. Miał siwe włosy i oczy pełne blasku. Usiadł obok Leo i powiedział: „Nie słuchaj innych. Każda wielka podróż zaczyna się od małego kroku. Nawet największe rakiety kiedyś były tylko rysunkiem na papierze.”

Leo poczuł się lepiej. Postanowił ćwiczyć każdego dnia. Uczył się, jak odpalać silniki, jak nawigować między gwiazdami i jak oszczędzać paliwo. Ćwiczył tak długo, aż jego silniki stały się silniejsze, a on sam odważniejszy.

Pewnej nocy zadzwonił dzwonek alarmowy. Mały satelita o imieniu Błysk utknął na orbicie i potrzebował pomocy. Nikt nie chciał lecieć, bo to była tylko mała misja. Ale Leo zgłosił się na ochotnika.

Wzbił się w niebo, a jego silniki świeciły jak małe słońce. Dotarł do Błyska, delikatnie go popchnął i naprawił jego antenę. Satelita znów zaczął wysyłać sygnały, a Leo wrócił na Ziemię dumny i szczęśliwy.

W hangarze wszystkie rakiety biły mu brawo. „Jesteś mały, ale bardzo dzielny!” – powiedziały. Leo uśmiechnął się i pomyślał, że nawet małe misje są ważne. Każdy krok przybliża go do Marsa.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły migotać na niebie, Leo położył się wygodnie w swoim hangarze. Patrzył w górę i widział Marsa – czerwony punkcik wśród tysiąca innych. Zamknął oczy i szepnął: „Jeszcze nie teraz, ale kiedyś tam polecę.” I zasnął spokojnie, otulony ciszą nocy.