Bajka o sowie Fredro dla 4-latka

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym gniazdku na starym dębie mieszkała sowa o imieniu Fredro. Fredro był małą sową z wielkimi, okrągłymi oczami i miękkimi, szarymi piórkami. Każdego wieczoru, gdy księżyc wschodził nad lasem, Fredro budził się i przeciągał swoje skrzydła.

Fredro bardzo chciał być taki jak inne zwierzęta w lesie. Widział, jak wiewiórki skaczą z gałęzi na gałąź, jak zające szybko biegają po łące, a ptaki śpiewają piękne piosenki. Fredro próbował skakać jak wiewiórka, ale jego duże skrzydła mu przeszkadzały. Próbował biegać jak zając, ale jego nogi były za krótkie. Próbował śpiewać jak ptaki, ale z jego dzioba wydobywało się tylko ciche „hu-hu”.

Pewnego wieczoru Fredro usiadł smutny na gałęzi i patrzył na gwiazdy. Nagle usłyszał cichy płacz. To była mała myszka, która zgubiła się w ciemnościach. „Nie mogę znaleźć drogi do domu” – pisnęła myszka. Fredro spojrzał w dół i zobaczył, jak bardzo jest ciemno. Ale on widział wszystko doskonale!

„Nie martw się” – powiedział Fredro. „Ja widzę w ciemności. Pokażę ci drogę”. Fredro rozłożył skrzydła i poleciał nisko nad ziemią, a myszka biegła za nim. Sowa prowadziła ją przez gęste krzaki i wysokie trawy, aż w końcu dotarli do małej norki pod korzeniami dębu.

Myszka ucieszyła się i podziękowała Fredrowi. „Jesteś wspaniały!” – pisnęła. „Nikt inny nie widzi w ciemności tak dobrze jak ty”. Fredro poczuł, jak jego serce rośnie z radości. Nagle zrozumiał, że nie musi być jak wiewiórka, zając czy ptak. On ma swój własny, wyjątkowy talent.

Od tego wieczoru Fredro każdej nocy pomagał zwierzętom, które potrzebowały światła w ciemności. Pokazywał drogę zagubionym jeżom, znajdował zgubione orzechy dla wiewiórek i szeptał ciche „hu-hu” na dobranoc wszystkim maluchom w lesie.

Kiedy księżyc świecił wysoko, a gwiazdy migotały jak małe latarenki, Fredro wracał do swojego gniazdka. Składał skrzydła, zamykał swoje wielkie oczy i słuchał szumu liści. Wiedział, że jest dokładnie taki, jaki powinien być.

„Dobranoc, lesie” – szepnął Fredro. „Dobranoc, gwiazdy”. I zasnął spokojnie, otulony ciepłem swojego gniazdka, a księżyc świecił mu prosto w serce.