Sówka Zuzia i zagubiony zajączek

— Bajka do czytania —

W starym dębie, na skraju wielkiego lasu, mieszkała mała sówka o imieniu Zuzia. Każdej nocy, gdy księżyc wschodził nad drzewami, Zuzia przeciągała skrzydła i wyruszała na swoją pierwszą samodzielną wyprawę.

Lubiła siadać na najwyższej gałęzi i patrzeć, jak gwiazdy migoczą na niebie. Jednak tej nocy coś było inaczej. Z dołu dobiegł ją cichutki, smutny płacz. Ktoś potrzebował pomocy.

Zuzia zleciała niżej, sunąc bezszelestnie między konarami. Jej wielkie, okrągłe oczy szybko wypatrzyły małego zajączka, który kulił się pod krzakiem jeżyn. Miał zmierzwioną sierść i drżał z zimna.

„Czemu płaczesz, mały?” – zapytała Zuzia miękkim, kojącym głosem. Zajączek podniósł załzawione oczy. „Zgubiłem się… Biegałem za motylem i nie mogę trafić do swojej norki. Jest już ciemno i strasznie.”

Sówka przysiadła obok niego. „Tu nie ma się czego bać. Ja tu mieszkam i wszystko dobrze znam. Pomogę ci wrócić do domu.” Zajączek otarł łapką nos i uśmiechnął się nieśmiało.

Zuzia rozejrzała się po lesie. Doskonale widziała w mroku – każdy kamień, każdą ścieżkę. „Słuchaj – powiedziała – najpierw przejdziemy obok wielkiego kamienia, potem skręcimy w lewo koło strumyka. Twój dom jest blisko.”

Szli razem przez ciemny las. Sówka opowiadała o tym, jak sowy widzą w ciemności i jak ważny jest spokój. Po chwili przed nimi pojawiła się mała norka pod korzeniami starej sosny. Zajączek podskoczył z radością.

„Dziękuję ci, sówko! Jesteś najlepszą przewodniczką! Myślałem, że ciemność jest straszna, ale ty pokazałaś mi, że może być piękna i bezpieczna.” Zuzia uśmiechnęła się. „Każdy ma swoje dary – ja widzę w nocy, ty szybko biegasz. Razem jesteśmy silniejsi.”

Gdy zajączek zniknął w norkach, sówka wróciła na swoją gałąź. Księżyc świecił jasno, a gwiazdy tańczyły na niebie. Zuzia zwinęła się w kłębek, zamknęła oczy i pomyślała, że to był najpiękniejszy wieczór. Cicho zamruczała swoją sowi piosenkę do snu.