Sówka Zuzia i nocne tajemnice

— Bajka do czytania —

W starym, sękatym dębie, w ciepłej dziupli mieszkała mała sówka o imieniu Zuzia. Miała wielkie, okrągłe oczy i mięciutkie, brązowe piórka. Każdej nocy budziła się, gdy zapadał zmrok, ale tym razem usłyszała coś niezwykłego.

Z dziupli dochodziły dziwne dźwięki: pohukiwanie, szelest liści i ciche piski. Zuzia przytuliła się do mamy i szepnęła: – Mamusiu, boję się. Ktoś tam jest!

Mama sowa uśmiechnęła się łagodnie i powiedziała: – Nie bój się, córeczko. To tylko wiatr gra na gałęziach, a jeżyk szuka żołędzi. Noc jest pełna przyjaciół.

Zuzia wyjrzała ostrożnie z dziupli. Nad lasem wisiał srebrny księżyc, a na niebie migotały gwiazdy. – Jakie piękne! – szepnęła zachwycona.

Nagle zobaczyła małego świetlika, który tańczył w powietrzu. – Cześć, Zuziu! – zaświecił wesoło. – Chodź, pokażę ci nocny taniec!

Sówka odważnie wyleciała z dziupli i razem ze świetlikiem wirowała wśród drzew. Wszystkie nocne stworzenia przyglądały się im z uśmiechem.

Kiedy wróciła do dziupli, czuła się szczęśliwa i bezpieczna. Mama przytuliła ją i powiedziała: – Widzisz, noc nie jest straszna, gdy masz odwagę spojrzeć jej w oczy.

Zuzia ziewnęła, a jej powieki stały się ciężkie. Księżyc świecił przez szparę w dziupli, malując srebrne wzory na ścianie. – Dobranoc, mamusiu – szepnęła i zasnęła spokojnie, marząc o gwiazdach.