Tajemnica Kropelki Smutku

— Bajka do czytania —

W krainie Chmurkowo, wysoko nad ziemią, mieszkała mała chmurka o imieniu Kropelka. Była wesoła i różowa jak wata cukrowa, ale czasem, zupełnie niespodziewanie, nachodził ją smutek. Nie wiedziała, dlaczego tak się dzieje i co z tym zrobić.

Kropelka uwielbiała bawić się z innymi chmurkami – skakać po tęczach i robić deszczowe psikusy. Jednak gdy smutek przychodził, robiła się szara i ciężka. Chciała wtedy schować się za największą chmurą i nie pokazywać nikomu.

Pewnego dnia, gdy Kropelka poczuła smutek, postanowiła nie uciekać. Usiadła na skraju obłoku i zaczęła płakać małymi, zimnymi kroplami. Jedna z kropel spadła na ziemię, w sam środek małego ziarenka.

Ziarenko, które nazywało się Ziarenko Pragnienie, poczuło wilgoć i ucieszyło się. „Och, dziękuję!” – szepnęło. „Dawno nie piłem wody. Twoje łzy są dla mnie jak najcenniejszy deszcz.” Kropelka zdziwiła się, że jej smutek może komuś pomóc.

Z każdą łzą Kropelki Ziarenko rosło. Najpierw pojawił się maleńki korzonek, potem zielona łodyżka. Kropelka przestała płakać i z zaciekawieniem obserwowała, jak z małego ziarenka wyrasta coś pięknego.

„Jesteś pierwszą chmurką, która podlała mnie smutkiem” – powiedziało Ziarenko, które teraz było małym krzaczkiem. „Twój smutek sprawił, że wyrosłem. To znaczy, że smutek też może być dobry.” Kropelka uśmiechnęła się pierwszy raz od dawna.

Wtedy do Kropelki przyleciał motylek Dyzio. „Widziałem, co zrobiłaś” – powiedział. „Pomogłaś ziarenku, a przy okazji poczułaś się lepiej. Smutek nie jest zły, ważne, żeby go nie chować, tylko pozwolić mu płynąć.”

Kropelka zrozumiała, że smutek jest jak deszcz – potrzebny, by coś nowego mogło wzrosnąć. Od tej pory, gdy czuła smutek, nie bała się go. Pozwalała łzom płynąć, a potem patrzyła, co dobrego z tego wyniknie. I zawsze, gdy płakała, po chwili przychodziła radość.

Wieczorem, gdy słońce zachodziło, Kropelka wracała do domu z uśmiechem. Wiedziała, że smutek też jest ważny i że nie trzeba go udawać. Wystarczy być sobą, a wszystko będzie dobrze. I tak, spokojna i szczęśliwa, zasnęła w ramionach nocy.