Bajka o smoku i księżniczce, która zaprzyjaźniła się z ogniem

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w krainie pełnej kwitnących łąk i błękitnych jezior, mieszkała mała księżniczka Zosia. Miała złote loki i uśmiech, który rozpromieniał cały zamek. Pewnego dnia usłyszała, że w pobliskiej jaskini zamieszkał smok – wielki, zielony, z ogonem jak u jaszczurki i oczami jak dwa węgle. Wszyscy we wsi bali się go okropnie, ale Zosia była ciekawa.

Zosia postanowiła odwiedzić smoka. Wzięła ze sobą koszyczek z malinami i ruszyła w stronę góry. Po drodze spotkała wiewiórkę, która ostrzegła ją: „Uważaj, mała, smok zieje ogniem!”. Zosia uśmiechnęła się i powiedziała: „Może po prostu chce się ogrzać?”.

Kiedy dotarła do jaskini, poczuła ciepło bijące z wnętrza. Smok leżał zwinięty w kłębek i cicho mruczał, a z jego nozdrzy unosiły się małe kłębki dymu. Zosia usiadła obok i wyciągnęła rękę. „Cześć, jestem Zosia. Przyniosłam ci maliny” – powiedziała.

Smok otworzył jedno oko, potem drugie. Zdziwił się, że nikt nie krzyczy ani nie ucieka. „Jesteś odważna” – zaryczał cicho, a z jego paszczy buchnęło ciepłe powietrze. „Nikt nigdy nie przyniósł mi malin”. Zosia podała mu garść, a smok delikatnie wziął je językiem.

Od tego dnia Zosia odwiedzała smoka codziennie. Razem piekli ciasteczka na kamieniu ogrzanym smoczym oddechem, a wieczorami smok opowiadał jej o gwiazdach, które widział z lotu ptaka. Zosia nauczyła się, że nawet największy ogień może być delikatny, jeśli ktoś traktuje go z życzliwością.

Kiedy inni mieszkańcy zobaczyli, jak Zosia siedzi na smoczym ogonie i śmieje się, przestali się bać. Zaczęli przynosić smokowi dżemy i wełniane koce na zimę. Smok stał się przyjacielem całej krainy, a jego ogień ogrzewał domy w chłodne noce.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za wzgórzami, Zosia przytuliła się do smoka i powiedziała: „Jesteś najlepszym smokiem na świecie”. Smok westchnął, a z jego nozdrzy poleciały maleńkie iskierki, które zamigotały jak gwiazdy. „A ty jesteś najlepszą księżniczką” – odpowiedział.

Zosia wróciła do zamku, położyła się do łóżka i patrzyła przez okno na niebo. Widziała tam smoka, który krążył wokół księżyca, i uśmiechnęła się. Zamknęła oczy, a w jej sercu było ciepło jak od smoczego oddechu. Dobranoc, mała księżniczko, dobranoc, smoku.

I tak każdej nocy, gdy na niebie pojawiały się gwiazdy, Zosia szeptała: „Dobranoc, przyjacielu”, a z daleka słyszała ciche westchnienie smoka, który strzegł jej snu. W krainie zapanował spokój, a wiatr niósł zapach ciasteczek i malin.