Smok, który siał kwiatami

— Bajka do czytania —

W krainie Smoczych Gór, gdzie niebo zawsze było błękitne, a łąki pełne słońca, mieszkał sobie mały smok o imieniu Iskierka. Był słodki i przyjacielski, ale miał jeden sekret – nie umiał ziać ogniem tak jak inne smoki. Zamiast płomieni z jego pyska leciały miliony małych, iskrzących drobinek, które zamieniały się w przepiękne, kolorowe kwiaty.

Gdy inne smoki trenowały zianie ogniem na polanie, Iskierka zostawał z boku i patrzył smutno. Próbował z całych sił, ale zamiast huku i żaru pojawiały się tylko fioletowe stokrotki i różowe maki. Starsze smoki kręciły głowami i mówiły: „Co z ciebie za smok? Smoki mają siać ogień, a nie kwiaty!” Iskierka czuł się bardzo samotny.

Pewnego dnia do Smoczych Gór przyjechała królewna Julia z rycerzem Leonem. Szukali kwiatów na królewski wieniec. Nagle zobaczyli polanę pełną niezwykłych roślin – świeciły delikatnym blaskiem. Królewna zapytała: „Kto posadził te cuda?” Wtedy zza skały wyszedł Iskierka i z nieśmiałością wypuścił kilka iskier – natychmiast wyrosły nowe kwiaty.

Julia i Leon byli zachwyceni. „Ty jesteś prawdziwym czarodziejem ogrodów! – zawołała księżniczka. – W zamku mamy suchą ziemię i smutne donice. Pomożesz nam?” Iskierka uśmiechnął się szeroko – pierwszy raz ktoś docenił jego dar. Zgodził się bez wahania. Zabrali go do zamkowego ogrodu, gdzie od razu zabrał się do pracy.

Iskierka siał iskry na lewo i prawo. W jednej chwili na rabatach zakwitły żółte tulipany, niebieskie niezapominajki i czerwone róże. Ogród rozbłysnął kolorami, a w powietrzu unosił się słodki zapach. Smok był szczęśliwy, a królewna Julia codziennie przynosiła mu maliny i głaskała po łuskach. Nawet rycerz Leon, który początkowo bał się smoków, został jego przyjacielem.

Pewnego dnia do zamku przyleciały inne smoki. Chciały zobaczyć, co porabia Iskierka. Gdy ujrzały, jak ich kolega cieszy się swoją pracą i jak wszyscy go kochają, spuściły łby ze wstydu. „Przepraszamy, Iskierko – powiedziała najstarsza smokini. – Myślałyśmy, że każdy musi być taki sam. Ty jesteś wyjątkowy.” Iskierka wybaczył im i podarował każdemu po jednym magicznym kwiecie na pamiątkę.

Iskierka zrozumiał, że nie trzeba być takim jak wszyscy, żeby być ważnym i lubianym. Każdy ma swój niepowtarzalny talent, a prawdziwi przyjaciele dostrzegają go i wspierają. Od tego dnia smok każdej nocy wysypywał nad zamkiem garść iskier, które świeciły jak malutkie gwiazdki, zanim opadły na ziemię jako kwiaty.

Kiedy zapadł wieczór, Iskierka zwinął się w kłębek w swoim przytulnym koszyku pod starą jabłonią. Księżyc zaglądał przez gałęzie, a gwiazdy mrugały przyjaźnie. Smok ziewnął, poczuł ciepło przyjaciół w sercu i zamknął oczy. Dobranoc, Iskierko – szumiał wiatr. Dobranoc, śpij spokojnie.