Jaskinia Świetlistego Smoka

— Bajka do czytania —

W małej wiosce u stóp Góry Grzmiącej wszyscy znali legendę o Jaskini Świetlistego Smoka. Mówiono, że śpi w niej ogromny smok, który pilnuje skarbu. Nikt jednak nigdy nie odważył się wejść do środka – strach był silniejszy niż ciekawość. Tylko siedmioletni Kuba spoglądał w stronę ciemnej jaskini i marzył, by poznać jej prawdziwą tajemnicę.

Pewnego słonecznego popołudnia Kuba zbierał poziomki na skraju lasu. Nagle usłyszał dziwny dźwięk – jakby cichutkie wołanie. Dźwięk dobiegał właśnie z jaskini. Chłopiec mocniej ściskał swój koszyk, ale ciekawość zwyciężyła. Powoli wszedł w chłodne wnętrze, a za nim biegły tańczące cienie.

W jaskini panował przyjemny półmrok, a ze ścian zwisały świecące kryształy jak małe gwiazdy. Nagle Kuba zamarł – przed nim stał mały, kamienny stworek o błyszczących oczach. To był Grysiek, strażnik źródła Dobrego Światła. „Pomóż!” – pisnął Grysiek. „Ktoś zablokował kryształową studnię i światło we wsi zaczyna gasnąć!”.

Kuba rozejrzał się i zobaczył ogromny głaz, który prawie zakrywał studnię. Wtedy przypomniał sobie opowieść dziadka – że w jaskini żyje przyjazny skrzat, a smok to tylko wymysł, by odstraszyć łakomczuchów. Chłopiec odłożył koszyk i postanowił pomóc.

„Musimy przesunąć ten głaz!” – krzyknął Kuba. Grysiek z westchnieniem pokiwał głową, ale obaj wiedzieli, że sami nie dadzą rady. Wtem chłopczyk wpadł na pomysł. Znalazł kij i długi pnącz, zrobił dźwignię. ”Raz, dwa, trzy!” – szarpnęli razem. Głaz drgnął i potoczył się w bok, odsłaniając iskrzącą się studnię.

Z kryształowej studni popłynęło jasne, ciepłe światło. Wypełniło jaskinię radością. Grysiek podskoczył z wdzięczności. „Dziękuję! Teraz twoja wioska znów będzie pełna blasku!” – powiedział. Kuba uśmiechnął się – nie znalazł smoka, ani skarbu, ale poczuł, że odwaga to coś znacznie cenniejszego.

Gdy Kuba wrócił do domu, zachód słońca malował niebo na złoto. Mamie opowiedział o swojej przygodzie, a ona pogładziła go po głowie. „Wiedziałam, że jesteś odważny” – szepnęła. Tej nocy okno Kuby jaśniało drobnym, ciepłym blaskiem – to Grysiek dawał znać, że wszystko jest dobrze.

Kuba położył się do łóżka, a na dworze świeciły gwiazdy. Były takie same jak kryształy w jaskini. Chłopiec zamknął oczy, czując spokój w sercu. „Jutro też mogę być odważny” – pomyślał i zasnął głęboko, pod kołderką z baśniowych wspomnień.