Bajka o śmieciarce, która tańczyła z gwiazdami

— Bajka do czytania —

W małym miasteczka, gdzie każdy dom miał kolorowe okiennice, a na każdym dachu mieszkał gołąb, stała sobie stara, ale bardzo ważna śmieciarka. Miała na imię Celinka. Była niebieska, z zabawnym uśmiechem zderzaka i wielkimi, okrągłymi reflektorami, które świeciły jak dwa słońce. Każdego ranka, gdy słońce jeszcze spało, Celinka wyruszała na swoją trasę.

Kiedy Celinka jechała po brukowanej ulicy, jej silnik mruczał: „Dzyń-dzyń, szu-szu!”. A dzieci, które już nie spały, wyglądały przez swoje okna i machały do niej. Celinka zawsze odpowiadała krótkim, trąbiącym „biiip!”. Dla niej każdy uśmiech był jak mały skarb.

Pewnego dnia, na trasie Celinki pojawiła się stara, zapomniana lalka. Leżała na śmietniku, bez włosów i z jednym okiem. Celinka zatrzymała się i zobaczyła, że lalka płacze. „Nie martw się, mała” – powiedziała Celinka. „Jeszcze dziś znajdziemy ci nowy dom”.

Celinka zabrała lalkę na swoim pakownym od zielonych, plastików i szklanych butelek. Na placu zabaw, gdzie bawiły się dzieci, Celinka postanowił zostawić lalkę. „Nie ma takiego śmieci, który nie może być zaczarowany” – szepnęła do siebie. I tak lalka trafiła do małej Zosi, która ją przytuliła i zawołać: „Mamo, znalazłaś moją najpiękniejsza zabawkę!”.

Następnego dnia, Celinka miała ważne zadanie: uratować skarb. Na śmietniku leżał stary, zniszczony notatnik. Kiedy Celinka go zabrała, zrozumiała, że to pamięta o każdym, kto go dotknął. Zawieźć go do biblioteki, gdzie mały chłopczyk, Michaś, znalazł w nim rysunki smoków i rycerzy. „Mamo, to magia!” – krzyknął. A notatnik stał się jego najcenną lekturą.

Kiedy nad miastem zapadła noc, Celinka wróciła do garażu. Ale zamiast zamknąć oczy, wjechała na podwórze i spojrzała na niebo. Na ciemnym, aksamitnym niebie pojawiły się gwiazdy. „Widzisz, Celinko” – szepnął wiatr. „Każdy z nas ma w sobie światło. Ty też”. I wtedy Celinka zobaczyła, że jej reflektory błyszczą jaśniej niż gwiazdy.

Od tej pory Celinka każdej nocy tańczyła z gwiazdami. A kiedy rano ruszała w trasę, wiedziała, że jej misją jest nie tylko zabierać, ale i dawać. „Nawet stara śmieci może być bohaterem” – powtarzała. A dzieci, które słyszały tę historię, zaczęły szanować każdy, nawet najmniejszy przedmiot.

I tak, w małej miasteczku, gdzie każdy dom miał kolorowe okiennice, a każdy człowiek dbał o swoje śmieci, Celinka spała spokojnie. A z jej garażu słychać było tylko ciche „biiip… biiip…”, które przypominać miało, że każdy z nas jest ważny.