Smerfuś i Zagubiony Dzwoneczek

— Bajka do czytania —

W Smerfowym Lesie, gdzie każdy listek był zielony jak trawa, a niebo błękitne jak chabry, mieszkał mały Smerfuś. Miał on ogromne, błyszczące oczy i uśmiech od ucha do ucha. Najbardziej na świecie lubił bawić się swoim dzwoneczkiem – małym, srebrnym, który dzwonił „dzyń, dzyń”.

Pewnego słonecznego poranka Smerfuś obudził się i chciał zadzwonić dzwoneczkiem, ale... nie było go! Przeszukał całe łóżeczko, zajrzał pod poduszkę, a nawet do kieszeni swojego niebieskiego kubraczka. Nigdzie go nie było. Smerfuś zasmucił się bardzo, a z jego oczu popłynęły dwie małe łezki.

Wtedy do jego domku zapukała Smerfetka. 'Co się stało, Smerfusiu?' – zapytała cichutko. Smerfuś opowiedział o swoim dzwoneczku. Smerfetka pogłaskała go po głowie i powiedziała: 'Nie martw się, pomogę ci szukać. Razem zawsze raźniej!'

Wyruszyli więc na poszukiwanie. Najpierw zajrzeli pod grzyba, gdzie mieszkał Grubasek. Nie było dzwoneczka, ale Grubasek dał im po pierniku. 'Smaczne' – pomyślał Smerfuś i uśmiechnął się przez łzy.

Potem spotkali Osiłka, który podnosił wielki kamień. 'Widziałeś mój dzwoneczek?' – zapytał Smerfuś. Osiłek pokręcił głową, ale powiedział: 'Pomogę wam szukać! W trójkę znajdziemy go szybciej' – i uśmiechnął się szeroko.

Szukali i szukali – pod mostkiem, za krzaczkiem poziomek, a nawet w dziupli starego dębu. W końcu Smerfuś usłyszał cichutkie 'dzyń, dzyń'. To mały ptaszek bawił się dzwoneczkiem, który spadł z półki i potoczył się aż pod ganek Papy Smerfa.

Ptaszek oddał dzwoneczek, a Smerfuś zawołał z radości: 'Dziękuję! Dziękuję wam wszystkim! Bez was nie znalazłbym go!' Podskoczył i przytulił swoich przyjaciół – Smerfetkę, Grubaska i Osiłka. I wtedy pomyślał: 'Dobrze mieć przyjaciół, którzy pomagają. A jeszcze lepiej się z nimi dzielić.'

Wieczorem wszyscy usiedli na polanie, a Smerfuś zadzwonił dzwoneczkiem – dzyń, dzyń, dzyń. Gwiazdy na niebie mrugały do nich, a w lesie zapanowała taka cisza, że słychać było tylko bicie małych serduszek. Smerfuś położył się wygodnie i już, już zamykał oczka, wiedząc, że pomoc innym to najpiękniejsza muzyka. Dobranoc, Smerfusiu… śpij słodko.