Bajka o słońcu dla 2-latka

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, na niebie mieszkało małe słonko o imieniu Złotko. Było takie malutkie, że ledwo świeciło, ale miało wielkie serce.

Złotko mieszkało wysoko, w złotej chmurce. Każdego ranka budziło się i próbowało świecić. – Chcę rozświetlić cały świat! – mówiło do wiatru.

Pewnego dnia Złotko zobaczyło na ziemi małego zajączka. Zajączek płakał, bo zgubił drogę do domu. – Płaczesz? – spytało Złotko. – Tak, jest ciemno i zimno – odpowiedział zajączek.

Złotko postanowiło pomóc. Zaczęło świecić jaśniej i jaśniej. – Ojej, ale mi ciepło! – ucieszył się zajączek. – Dziękuję, słonko! – i pobiegł w stronę swojego domku.

Potem Złotko spotkało małą chmurkę. Chmurka była smutna, bo nikt nie chciał się z nią bawić. – Zagrajmy w chowanego! – zaproponowało Złotko. Bawiły się razem, a słonko świeciło wesoło.

Kiedy nadszedł wieczór, Złotko poczuło się zmęczone. – Świeciłem cały dzień dla innych – westchnęło. – Ale to było fajne! – I uśmiechnęło się do gwiazd.

Złotko zrozumiało, że świecić dla innych to największa radość. Nawet gdy jest się małym, można dać komuś ciepło i światło. Zasnęło spokojnie w swojej chmurce.

A na ziemi wszystkie dzieci, które usłyszały tę historię, zamknęły oczy i uśmiechnęły się do słonka. Dobranoc, Złotko. Dobranoc, dzieci. Cicho i spokojnie zapadła noc.