Bajka o śledzeniu

— Bajka do czytania —

W małym lesie mieszkał zajączek o imieniu Bystrzak. Miał długie uszy i zawsze chciał być pierwszy we wszystkim. Pewnego dnia w lesie ogłoszono wielkie zawody w śledzeniu – trzeba było znaleźć ukryte ślady i dobiec do mety. Bystrzak bardzo się ucieszył, bo uwielbiał biegać. Ale czy sam bieg wystarczy, by wygrać?

Na początku Bystrzak pędził jak wiatr. Nie patrzył pod nogi, tylko przed siebie. Szybko jednak zgubił trop i wpadł w krzaki jeżyn. Jego futerko pokryły kolce, a ślad zniknął. Zmartwiony usiadł pod dębem i westchnął. – Dlaczego mi nie wychodzi? – zapytał sam siebie.

Nadleciała mądra sowa Zosia. Siedziała na gałęzi i obserwowała trening. – Bystrzaku, w śledzeniu nie chodzi tylko o szybkość – powiedziała łagodnie. – Trzeba uważnie patrzeć, a czasem zwolnić, by dostrzec szczegóły. Zajączek podniósł uszy i zaczął słuchać. Sowa pokazała mu małe odciski łapek w mchu i cienką gałązkę ułożoną na ścieżce.

Następnego dnia Bystrzak znów ćwiczył. Tym razem szedł powoli, rozglądał się na boki. Znalazł źdźbło trawy sklejone rosą i kilka kamyków ułożonych w strzałkę. Serce biło mu mocno z radości. – Umiem to! – szepnął do siebie. W lesie zapadał zmrok, więc wrócił do norki, by odpocząć przed wielkimi zawodami.

Nadszedł dzień startu. Leśne zwierzęta zebrały się na polanie. Sędzia dzięcioł dał sygnał i wszyscy ruszyli. Bystrzak nie biegł na oślep. Uważnie przyglądał się ziemi – tam patyk, tam listek, a dalej mała dziurka w ziemi. Powoli, ale pewnie zbliżał się do mety. Inni zawodnicy mijali go, ale on się nie spieszył.

W pewnym momencie ślad prowadził przez strumyk. Większość zwierząt przeskoczyła wodę i zgubiła trop. Bystrzak zatrzymał się, nachylił i dostrzegł mokry kamień, na którym ktoś postawił łapkę. Przeszedł ostrożnie po kamieniach i odnalazł ciąg dalszy. – Brawo! – zawołała wiewiórka, która obserwowała z drzewa.

Wreszcie Bystrzak ujrzał metę – wstążkę między dwoma świerkami. Przyspieszył, ale nie tracił czujności. Ostatnim śladem była muszelka w kształcie gwiazdy, położona tuż przed linią. Dotknął jej nosem i przebiegł przez taśmę. Choć nie był pierwszy, ukończył zawody bez błędów. Sowa Zosia zaklaskała skrzydłami.

Wieczorem Bystrzak wrócił do norki. Na niebie zapalały się gwiazdy, a księżyc świecił cicho. Zajączek pomyślał: „Czasem trzeba zwolnić, by zobaczyć więcej”. Jego oczy zrobiły się ciężkie, a uszy opadły. Otulił się mchem i zamknął oczy. W lesie zapadła cisza, tylko daleko słychać było szum drzew. Dobranoc, Bystrzaku.