Franek i skok w srebrną toń

— Bajka do czytania —

Nad błękitnym jeziorem, w małym domku z drewnianym pomostem, mieszkał Franek. Każdego lata patrzył na wysoką wieżę do skoków i marzył, by pewnego dnia z niej skoczyć. Ale za każdym razem, gdy wchodził na pierwszy stopień, serce biło mu jak oszalałe, a nogi robiły się jak z waty.

Franek miał sześć lat i uwielbiał wodę. Potrafił pływać jak rybka i nurkować za kolorowymi kamykami. Najbardziej jednak fascynowały go skoki – te z niskich desek i te z wysokiej, ażurowej wieży, która górowała nad całym jeziorem. „Kiedyś tam skoczę!” – powtarzał sobie każdego ranka.

Pewnego słonecznego dnia tata zaprowadził Franka na pomost. „Spróbujmy od czegoś małego” – powiedział, wskazując niską deskę, ledwie pół metra nad wodą. Franek z wrażenia zapomniał o strachu, podbiegł i wskoczył z pluskiem. Woda była chłodna i przyjemna, a on poczuł się odważny.

Kolejnego dnia spróbowali z deski wyższej – sięgała Frankowi do ramion. Serce znowu zabiło mocniej, ale tata stał obok i trzymał go za rękę. „Zamknij oczy i wyobraź sobie, że skaczesz do wielkiej, miękkiej poduszki” – szepnął. Franek wziął głęboki oddech i skoczył. Tym razem był dumny jak paw.

Po tygodniu Franek bez problemu skakał ze średniej wysokości. Z każdym skokiem czuł się coraz śmielszy. Tymczasem wzrok wciąż błądził ku wysokiej wieży. „Jeszcze nie czas” – mówił tata. „Najpierw naucz się dobrze pływać i nabierz wprawy. Każdy duży skok wymaga małych kroków”.

Pewnego popołudnia Franek sam wszedł na niską część wieży. Popatrzył w dół – woda była daleko, ale nie tak strasznie jak dawniej. Przypomniał sobie słowa taty o miękkiej poduszce, zamknął oczy i skoczył. Wylądował gładko, a woda otuliła go jak przyjaciel.

Następnego dnia tata zabrał go na sam szczyt. Franek stał na najwyższym pomoście, wiatr muskał mu włosy. „Dasz radę, synku. Pamiętaj – odwaga to nie brak strachu, ale robienie tego mimo strachu” – szepnął tata. Franek zrobił trzy głębokie wdechy, rozbiegł się i skoczył. Leciał chwilę, a potem z pluskiem wpadł w srebrną toń. Gdy wypłynął, uśmiech nie schodził mu z twarzy.

Tego wieczoru Franek leżał w łóżku, patrząc przez okno na gwiazdy odbijające się w jeziorze. Czuł w sobie spokój i radość. „Zrobiłem to” – szepnął do siebie. Mama przyniosła mu kubek ciepłego mleka i przeczytała bajkę. Franek zamknął oczy, a w myślach jeszcze raz przeżywał swój piękny, odważny skok. Sen przyszedł cicho, jak fala na jeziorze.