Jak Tosia przestała narzekać

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu w małym domku na skraju lasu mieszkała Tosia. Tosia była bardzo miłą dziewczynką, ale miała jeden kłopot – uwielbiała narzekać. Na pogodę, na zabawki, na to, że musi jeść warzywa. Każdego dnia z jej ust płynęły dziesiątki skarg.

Pewnego dnia, idąc do przedszkola, Tosia zobaczyła pod krzakiem dziwny, błyszczący worek. Był cały uszyty ze srebrnej tkaniny, a na nim migotały maleńkie gwiazdki. Tosia zdziwiła się i ostrożnie podniosła worek. Wtedy usłyszała cichy, przyjemny głos: „Jestem Worek Bez Skarg. Wrzuć do mnie swoje narzekania, a zobaczysz, co się stanie”.

Tosia postanowiła spróbować. Wzięła głęboki oddech i powiedziała: „Narzekam, że dzisiaj pada deszcz i nie mogę bawić się na dworze!”. W tej samej chwili w worku coś zaszeleściło, a on sam zrobił się odrobinę cięższy. „Czy to wszystko?” – zapytał worek. Tosia kiwnęła głową i dodała: „I jeszcze narzekam, że w przedszkolu muszę jeść szpinak, którego nie lubię”.

Worek znowu zaciążył, a z jego wnętrza wysypało się kilka małych, błyszczących kamyków. „Zobacz, Tosiu” – powiedział worek – „każda twoja skarga to taki kamyk. Im więcej narzekasz, tym worek robi się cięższy. A te kamyki nosisz w swoim sercu. Czy nie lepiej zamiast skarżyć się, pomyśleć, co można zrobić?”.

Tosia spojrzała na kamyki i zastanowiła się. „Może zamiast narzekać na deszcz, mogę włożyć kalosze i skakać po kałużach? A szpinak… no cóż, tata mówi, że można dodać do niego ser, żeby był smaczniejszy”. Gdy to powiedziała, worek nagle zrobił się lekki jak piórko, a z jego środka wyleciały kolorowe motyle.

Od tego dnia Tosia coraz rzadziej narzekała. Kiedy miała ochotę na skargę, przypominała sobie magiczny worek. Zamiast mówić „ale nuda”, proponowała nową zabawę. Zamiast „nie chcę tego” – pytała, jak można zmienić danie. Jej serce stało się lekkie, a uśmiech pojawiał się na twarzy częściej niż kiedykolwiek.

Wieczorem Tosia położyła się do łóżka i wyjrzała przez okno. Na niebie migotały gwiazdy, a wśród nich jedna świeciła wyjątkowo jasno. „Dziękuję ci, Worku Bez Skarg” – szepnęła i przymknęła oczy. Wkrótce zapadła w spokojny sen, marząc o lekkich, kolorowych motylach, które unosiły się nad srebrnym workiem.