Bajka o sikaniu

— Bajka do czytania —

Mała Zosia miała trzy lata i właśnie zaczęła swoją przygodę z nocnikiem. Nocnik stał w kącie pokoju, kolorowy i wesoły, z uśmiechniętą buźką namalowaną z boku. Zosia czasami siadała na nim w piżamce, ale gdy przychodziła pora siusiania, wstawała i biegła do mamy, bo jeszcze trochę się bała.

Pewnego dnia mama powiedziała: „Zosiu, nocnik jest twoim przyjacielem. Możesz na nim usiąść, kiedy tylko zapragniesz. A kiedy poczujesz, że chcesz zrobić siusiu, spróbuj usiąść na nocniku – on ci pomoże”. Zosia spojrzała na niego niepewnie, ale skinęła głową.

Po śniadaniu Zosia piła sok jabłkowy. Nagle poczuła lekkie uczucie w brzuszku. „Chyba muszę zrobić siusiu” – pomyślała. Pobiegła do swojego pokoju, ale zamiast na nocniku, usiadła na podłodze obok. Nic się nie stało – po prostu nie była jeszcze gotowa.

Mama weszła do pokoju i zobaczyła Zosię siedzącą na dywanie. Pogłaskała ją po głowie i powiedziała: „Nie martw się, kochanie. Każdy uczy się w swoim tempie. Spróbujesz później, gdy poczujesz się odważniejsza”. Zosia przytuliła się do mamy i poczuła się bezpiecznie.

Po obiedzie Zosia bawiła się klockami. Nagle znów poczuła to uczucie. Tym razem wstała, podeszła do nocnika i usiadła. Siedziała przez chwilę, ale nic się nie działo. Westchnęła i wstała. „Nie udało się” – szepnęła, ale nie była smutna.

Wieczorem tata przeczytał Zosi bajkę o małym zajączku, który też uczył się korzystać z nocnika. „Widzisz, wszyscy się uczą” – powiedział tata. Zosia poczuła, że chce jej się siusiu. Szybko pobiegła do nocnika, usiadła i… udało się! Nocnik nagrodził ją cichym pluskiem.

Zosia uśmiechnęła się szeroko. „Mamo, tato, udało mi się!” – zawołała. Rodzice przybiegli i zaczęli klaskać. „Jesteś taka dzielna, Zosiu!” – powiedziała mama. Zosia poczuła dumę, a w brzuszku rozlało jej się ciepłe uczucie radości.

Od tamtego dnia Zosia coraz częściej siadała na nocniku. Czasem zapominała i zdarzały się małe wpadki, ale zawsze pamiętała, że może spróbować jeszcze raz. Nocnik stał się jej przyjacielem, a siusianie na niego było jak mały taniec – czasem udawał się od razu, czasem trzeba było próbować dłużej.

Kiedy nastała noc, Zosia leżała w łóżku, a mama głaskała ją po policzku. „Jesteś bardzo dzielna, moja córeczko” – szepnęła mama. Zosia zamknęła oczy, a w myślach zobaczyła uśmiechniętą buźkę nocnika. Cicho westchnęła i zasnęła spokojnie, wiedząc, że każdego dnia uczy się czegoś nowego.