Bajka o Seattle, mieście mgieł i mostów

— Bajka do czytania —

W samym sercu Seattle, nad taflą jeziora Union, stał stary dąb. Na jego najwyższej gałęzi mieszkał mały ptaszek o imieniu Jasiek. Każdego ranka budził go szum fal i daleki dzwon promu. Jasiek uwielbiał swoje gniazdo, ale czasem siadał na gałęzi i pytał mamę: „Mamo, a co jest za tymi wszystkimi mgłami?”.

Mama uśmiechała się cicho. „Synku, Seattle to miasto pełne niespodzianek. Są tam wielkie mosty, pływające domy i najwyższa wieża, która sięga chmur. Ale pamiętaj – najpiękniejszy widok jest z twojego gniazda.” Jasiek pokiwał główką, ale jego myśli już frunęły nad wodą.

Pewnego dnia, gdy mgła opadła, Jasiek postanowił wybrać się w podróż. Zatrzepotał skrzydłami i poleciał nad miasto. Najpierw zobaczył Space Needle – wysoką wieżę, która lśniła w słońcu jak wielka igła. „Ależ jesteś duża!” – zawołał Jasiek, krążąc wokół niej. Wieża uśmiechnęła się promieniami słonecznymi i powiedziała: „Witaj w Seattle! Widzisz stąd aż po góry Cascade.”

Ptaszek poleciał dalej. Nagle usłyszał wesołe okrzyki. To targ Pike Place! Pod dachem hali unosił się zapach ryb i kwiatów. Panowie w niebieskich fartuchach rzucali do siebie łososiem. Jasiek usiadł na krokwiach i przyglądał się. „Czy chcesz spróbować malinki?” – zapytała go starsza pani sprzedająca jagody. Jasiek skubnął słodkiego owocu i zaćwierkał z radości.

Potem poleciał nad Alki Beach. Fale jeziora Washington delikatnie muskały brzeg. Jasiek usiadł na pomoście i patrzył na pływających ludzi. Zobaczył małego chłopca puszczającego latawiec. Latawiec miał kształt orki – podobnie jak te, które czasem płyną w zatoce. „Hej, mały ptaszku! Lecisz tak wysoko?” – zawołał chłopiec. Jasiek odpowiedział: „Tak, odkrywam moje miasto!”.

Po długim locie Jasiek zgłodniał. Przyleciał do parku Freeway, gdzie rosły wielkie jodły. Pod jedną z nich znalazł mały kiosk z goframi. Pan w kuchni podszedł do niego: „Lubisz gofry z bitą śmietaną? To specjalność Seattle.” Jasiek dziobnął odrobinkę i poczuł słodki smak wanilii. „Jeszcze nigdy czegoś takiego nie jadłem!” – zachwycał się.

Kiedy słońce zaczęło zachodzić, Jasiek usiadł na moście 520. Most był długi i biegł nad wodą. Jasiek patrzył, jak światła zapalają się jedno po drugim. Na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Zrobiło się cicho, tylko fale pluskały o filary. Wtedy Jasiek westchnął: „Seattle jest piękne, ale najbardziej lubię to, że mogę wrócić do swojego dębu.”

Zatrzepotał skrzydłami i poleciał z powrotem nad jezioro. Gniazdo czekało ciepłe i bezpieczne. Mama już spała, ale uśmiechnęła się we śnie. Jasiek wsunął się pod jej skrzydło i popatrzył na gwiazdy przez liście. Pomyślał: „Najważniejszy dom jest tam, gdzie czujesz się kochany – a mój dom to właśnie Seattle i ta gałąź.”

I tak, zmęczony ale szczęśliwy, Jasiek zasnął. Mgła znów otuliła miasto, a gwiazdy mrugały mu do snu. „Dobranoc, Seattle. Dobranoc, mały ptaszku.”