Mała kolejka z San Francisco

— Bajka do czytania —

W dalekim San Francisco, nad błękitną zatoką i pod złotym mostem, mieszkała mała kolejka linowa o imieniu Tilly. Była czerwona jak zachód słońca i co dzień jeździła po stromych wzgórzach, woząc uśmiechniętych pasażerów.

Tilly uwielbiała swoją pracę, ale czasami czuła się smutna, bo inne kolejki – większe i szybsze – śmigały obok niej. „Jestem taka powolna” – wzdychała Tilly, patrząc na nie z zazdrością. „Może wcale nie jestem potrzebna?”.

Pewnego wieczoru, gdy gęsta mgła spowiła miasto, Tilly wybrała się na swoją ostatnią trasę. Nagle jej światło zaczęło migotać i zgasło. Wokół zrobiło się biało i cicho – Tilly zgubiła drogę. Zatrzymała się na stromym wzgórzu i poczuła strach.

Wtem usłyszała cichy płacz. To mały chłopiec, Leo, który zgubił się w drodze do domu. Jego mama czekała na niego na drugim końcu miasta. Tilly pomyślała: „Nie mam światełek, ale mam ciepły głos i dzwonek!”. Zadzwoniła głośno: Dzyń-dzyń! Dźwięk niósł się przez mgłę i nagle ktoś odpowiedział.

To była stara latarnia uliczna, pani Lumen. „Chodź za mną, mała kolejko” – powiedziała i zapaliła swoje światło. Tilly, trzymając się dźwięku i blasku, pojechała powoli w dół wzgórza. Po drodze spotkały pana Mostu, który nucił kołysankę fal, i pszczółkę Złotą, która wskazała drogę.

W końcu Tilly dowiozła Leo do jego domu. Mama Leo uściskała chłopca i podziękowała Tilly. „Jesteś najwspanialszą kolejką! Bo choć jeździsz powoli, masz wielkie serce” – powiedziała. Tilly zrozumiała, że nie trzeba być najszybszym, by być wyjątkowym.

Tej nocy Tilly wróciła do zajezdni. Nad San Francisco rozbłysły gwiazdy, a mgła rozwiała się, ukazując złote światła miasta. Tilly zamknęła swoje okienka i pomyślała: „Każdy ma swoją własną drogę. Moja jest powolna, ale pełna przygód i ciepła”.

Położyła się w swoim kąciku, a dzwonek cicho zadzwonił na dobranoc. Nad mostem Golden Gate zapadła cisza, a mała kolejka zasnęła, śniąc o mglistych wzgórzach i uśmiechniętych dzieciach. Dobranoc, Tilly. Dobranoc, San Francisco.