Bajka o samolociku, który szukał chmury

— Bajka do czytania —

Mały samolocik o imieniu Iskierka mieszkał na wielkim, słonecznym lotnisku. Każdego ranka przeciągał skrzydła i patrzył, jak duże samoloty startują w podniebną dal. Ale Iskierka wolał nisko latać, tuż nad łąkami i lasami.

Pewnego dnia, kiedy Iskierka krążył nad polaną, usłyszał cichutki płacz. To mała, szara chmurka siedziała na gałęzi sosny i ocierała łezki. – Dlaczego płaczesz? – zapytał samolocik. – Bo zgubiłam swoją rodzinę – wyszeptała chmurka. – Leciałam z innymi chmurami, ale wiatr mnie porwał.

Iskierka nie wiedział, jak pomóc, ale bardzo chciał spróbować. – Wsiadaj na moje skrzydło – powiedział. – Razem znajdziemy twoich bliskich. Chmurka, trochę nieśmiało, usiadła na skrzydle Iskierki. Była lekka jak piórko, ale ciepła i pachniała deszczem.

Lecieli nad rzeką, która błyszczała jak srebrna wstążka. – Może twoja rodzina schowała się za tamtym wzgórzem? – zastanawiał się Iskierka. Ale za wzgórzem były tylko drzewa tańczące na wietrze. Chmurka westchnęła, a z jej boku spadło kilka kropli deszczu – to były jej smutne łzy.

Wtedy Iskierka wpadł na pomysł. – Zapytajmy starego orła Mądrosza – powiedział. – On wie o niebie wszystko. Polecieli wysoko, nad najwyższe drzewa. Orzeł Mądrosz siedział na skalnej półce i przeglądał swoje pióra. – Gdzie są chmury? – zapytał Iskierka. – Niedaleko, za tęczą – odparł orzeł. – Ale tęcza pojawi się dopiero po deszczu.

Chmurka znów się zasmuciła. – Nie mam siły na deszcz – szepnęła. Iskierka przytulił ją skrzydłem. – Pomogę ci – powiedział cicho. Zaczął krążyć wkoło, a chmurka nabierała sił. Razem zrobili delikatny deszczyk, a na niebie rozbłysła piękna, kolorowa tęcza.

Za tęczą czekała cała chmurkowa rodzina! Mała chmurka uśmiechnęła się od ucha do ucha i poleciała do swoich bliskich. Iskierka patrzył za nimi, a w jego silniku radośnie mruczało: – Mogę latać, więc mogę pomagać. To najpiękniejszy lot.

Tego wieczoru, kiedy Iskierka wrócił na lotnisko, niebo było usiane gwiazdami. Zamknął oczy, a wiatr śpiewał mu kołysankę. Wiedział, że jutro znów będzie mógł komuś pomóc – a to jest najważniejsze na świecie. Dobranoc, mały samolociku. Śpij spokojnie.