Skrzydłek i Niebo Pełne Gwiazd

— Bajka do czytania —

Na małym, zielonym lotnisku, gdzie wiaterek tańczył z trawami, mieszkał Skrzydłek – mały, błyszczący samolocik. Miał śliczne, srebrne skrzydła i wielkie, okrągłe oczy, ale choć bardzo chciał latać wysoko, zawsze trzymał się nisko. Bał się, że jeśli poleci zbyt wysoko, wiatr go porwie albo niebo go połknie.

Każdego ranka Skrzydłek patrzył na inne samoloty, które z hukiem i wdziękiem wzbijały się w błękit. One nigdy się nie bały – myślał smutnie. A ja? Ja nawet nie potrafię wznieść się wyżej niż czubek najwyższej sosny. Wtedy do hangaru przyleciał Ptaszek Ćwirek, jego najlepszy przyjaciel. – Hej, Skrzydłku! Dlaczego tak smutno siedzisz?

– Boję się latać wysoko – wyznał Skrzydłek, opuszczając skrzydła. – A tak bardzo chciałbym zobaczyć, co jest nad chmurami. Ćwirek zaćwierkał wesoło. – Nie martw się! Pokażę ci, że niebo jest przyjazne. Polecimy razem, a jeśli się zmęczysz, usiądziesz na moim ogonie. Skrzydłek uśmiechnął się nieśmiało.

Postanowili spróbować. Skrzydłek powoli rozkręcił śmigło, a Ptaszek usiadł mu na skrzydle. – Trzy, dwa, jeden… start! – zawołał Ćwirek. Silnik zabulgotał, koła oderwały się od ziemi. Leciał nisko, tuż nad polami, ale czuł, jak wiatr łaskocze mu kadłub. – Widzisz? Nic się nie dzieje – szepnął Ptaszek.

Wtedy nadleciała Chmurka Biała, puszysta i miękka jak wata cukrowa. – Skrzydłku, chcesz zobaczyć, jak wyglądam od środka? – zapytała. Skrzydłek odważył się i wleciał prosto w nią. Było wilgotno, ale przyjemnie, a z oddali dobiegał dźwięk jakby ktoś grał na harfie. – To krople deszczu tańczą – wyjaśniła Chmurka.

Z każdą chwilą Skrzydłek wzbijał się wyżej. Nad łąkami, nad lasem, aż ujrzał góry ośnieżone jak lukrowane babeczki. – Jaki piękny świat! – westchnął. Nagle zobaczył, że słońce chowa się za horyzontem, a niebo robi się pomarańczowe i różowe. – To zachód słońca – powiedział Ptaszek. – Najpiękniejszy, jaki widziałem!

Skrzydłek po raz pierwszy poleciał tak wysoko, że dotknął skrzydłem pierwszej gwiazdy. – Dziękuję, przyjaciele – szepnął. – Dzięki wam przestałem się bać. Chmurka otuliła go mgiełką, a Ptaszek zaśpiewał kołysankę. Powoli zaczęli opadać w dół, aż wylądowali na miękkiej łące przy lotnisku.

W nocy, kiedy gwiazdy świeciły nad hangarem, Skrzydłek spał spokojnie, wtulony w ciepły koc z chmur. Śniło mu się, że leci jeszcze wyżej, prosto w ramiona księżyca. – Dobranoc, Skrzydłku – szepnął wiatr. – Dobranoc, mały odważny samolociku. I cisza otuliła wszystko dookoła.