Bajka o małym wietrzyku, który nauczył się dmuchać

— Bajka do czytania —

Daleko stąd, za siedmioma górami, mieszkał sobie mały wietrzyk o imieniu Franio. Był bardzo silny – potrafił unieść liść, a nawet małą gałązkę. Ale miał jeden problem: nie umiał kontrolować swojej siły.

Kiedy Franio był szczęśliwy, dmuchał tak mocno, że przewracał wazon z kwiatami. Kiedy był zły, jego wiatr zrywał czapkę z głowy przechodniów. Wszyscy w lesie bali się go i mówili: „Oj, Franio, uważaj!”. Ale Franio nie rozumiał, o co im chodzi. Przecież on tylko się bawił.

Pewnego dnia Franio spotkał myszkę Michalinę, która niosła do norki malutki okruszek sera. Franio chciał się przywitać i dmuchnął radośnie – ser poleciał w powietrze, a myszka schowała się ze strachu. „Franiu, proszę, nie dmuchaj tak mocno!” – pisnęła. Franio zasmucił się i odleciał na polanę.

Tam usiadł na kamieniu i patrzył na spokojne jezioro. Nagle zobaczył pana Bobra, który budował tamę. Bóbr pracował powoli i ostrożnie, układając gałązki jedna po drugiej. Franio podszedł bliżej. „Pomogę ci!” – zawołał i dmuchnął z całej siły. Gałązki rozleciały się na wszystkie strony. Bóbr westchnął: „Franiu, nie chodzi o to, żeby dmuchać mocno, ale żeby dmuchać wtedy, kiedy trzeba i tak delikatnie, jak trzeba”.

Franio pomyślał długo. „Jak mam wiedzieć, kiedy dmuchać delikatnie?” – zapytał. Bóbr uśmiechnął się i pokazał mu małą żaglówkę na jeziorze. „Widzisz tę łódkę? Jeśli dmuchniesz za mocno, wywróci się. Jeśli dmuchniesz za słabo, nie popłynie. Musisz znaleźć złoty środek.”

Franio postanowił spróbować. Najpierw dmuchnął bardzo delikatnie – żaglówka ledwo drgnęła. Potem trochę mocniej – popłynęła prosto. Za trzecim razem dmuchnął idealnie – łódka sunęła gładko po wodzie. Franio poczuł się dumny. „Udało się! Nauczyłem się!” – zawołał.

Od tego dnia Franio ćwiczył dmuchanie. Gdy widział, że ktoś niesie coś lekkiego, dmuchał tylko troszkę. Gdy ktoś potrzebował pomocy, dmuchał mocniej. Wszyscy w lesie przestali się go bać. Myszka Michalina przyniosła mu nawet okruszek sera w podziękowaniu.

Wieczorem, gdy słońce zachodziło, Franio usiadł na gałęzi i dmuchnął delikatnie w liście, które zaszumiały cichutko. „Dobranoc, lesie” – szepnął. I zasnął, kołysany własnym, spokojnym wietrzykiem. Gwiazdy na niebie mrugały do niego przyjaźnie.