Rycerz Tomek i Smok Chichotek

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym królestwie, gdzie domki były z piernika, a drzewa rosły cukierki, mieszkał dzielny rycerz Tomek. Miał on lśniącą zbroję, choć trochę za dużą, i drewniany miecz, którym dzielnie machał każdego ranka.

Pewnego dnia do zamku przybiegł zdyszany goniec. – Smok! Smok w dolinie! – krzyczał. Król nakazał rycerzowi Tomkowi, by wyruszył i przepędził bestię. Tomek włożył hełm, który zasłaniał mu oczy, i ruszył w drogę.

Szedł przez łąkę pełną stokrotek, aż dotarł do wielkiej jaskini. Z jaskini dobiegał dziwny dźwięk: Chichu-chichu-chichu! To smok się śmiał, bo łaskotał go liść paproci. Tomek stanął zdziwiony. – Ty się śmiejesz? – spytał.

Smok Chichotek (bo tak miał na imię) wyjrzał z jaskini. – A jak mam się nie śmiać? Liść łaskocze, a ja uwielbiam łaskotki! – Tomek odłożył miecz i usiadł obok smoka. – Myślałem, że będziesz straszny – powiedział.

Chichotek zaprosił Tomka do jaskini. W środku zamiast ognia i popiołów były miękkie poduszki i dzbanek malinowego soku. Smok opowiedział, że tak naprawdę boi się piorunów i głośnych dźwięków. – Każdy ma swoje strachy – westchnął.

Tomek zaproponował, że zostanie przyjacielem smoka. Wymyślili, że gdy zagrzmi, Tomek zaśpiewa kołysankę, a Chichotek będzie dmuchał ciepłym, bezpiecznym powietrzem. Od tego dnia co wieczór spotykali się na łące.

Król dowiedział się, że smok nie jest groźny, i zaprosił go do zamku na podwieczorek. Chichotek dostał koronę z dmuchawców, a Tomek medal za najodważniejsze serce – bo odwagą jest nie walczyć, ale rozumieć innych.

Gdy słońce schowało się za góry, Tomek i Chichotek usiedli na wzgórzu. Smok ziewnął szeroko, a rycerz oparł głowę o jego ciepły bok. Gwiazdy na niebie mrugały do nich, a wiatr szeptał: „Dobranoc, przyjaciele”. I tak zasnęli spokojnie, marząc o przygodach bez bitew.

Morał z tej historii jest taki, że czasem zamiast walczyć, warto porozmawiać i zaprzyjaźnić się. Bo prawdziwa odwaga to otwarte serce, a nie siła miecza.