Rycerz, który pilnował gwiazd

— Bajka do czytania —

W małym królestwie, gdzie słońce codziennie malowało niebo na złoto i róż, mieszkał rycerz Leon. Inni rycerze ćwiczyli walkę na miecze i jeździli na turnieje, ale Leon wolał spoglądać w niebo i liczyć gwiazdy. Miał miękkie serce i nie lubił hałasu.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc wisiał nisko nad zamkiem, do bramy zapukała mała dziewczynka o imieniu Mia. Miała ze sobą latarenkę zrobioną z dyni i smutne oczy. – Rycerzu Leonie – powiedziała cicho – zgubiłam moją ulubioną gwiazdkę. Ta mała, która świeciła nad moim oknem, nagle zniknęła. Czy pomożesz mi ją odnaleźć?

Leon uśmiechnął się i skinął głową. Nie wziął miecza ani tarczy – wziął tylko swój ciepły płaszcz i latarenkę Mii. Wyszli za mury zamku, gdzie trawa była mokra od rosy, a świerszcze grały wieczorną melodię. – Gwiazdki nie spadają bez powodu – powiedział Leon. – Może twoja gwiazdka schowała się, bo chciała cię czegoś nauczyć.

Szli przez łąkę pełną błyszczących robaczków świętojańskich. Mia pytała: – A skąd wiesz, którędy iść? Leon wskazał na niebo: – Widzisz ten jasny pas? To Droga Mleczna. Gwiazdki lubią się bawić w chowanego wśród tych srebrnych chmur. Może twoja pobiegła tam, gdzie tańczą iskierki.

Nagle usłyszeli cichy płacz. Za krzakiem dzikiej róży siedziała mała, migocząca gwiazdka. – Przepraszam – wyszeptała – zgubiłam się, kiedy próbowałam podlecieć bliżej, żeby zobaczyć twój uśmiech, Miu. Dziewczynka uklękła i delikatnie wzięła gwiazdkę na dłoń. – Nie płacz – powiedziała – zabiorę cię z powrotem na niebo.

Leon podsadził Mię na najwyższy pagórek. Dziewczynka dmuchnęła lekko, a gwiazdka wzleciała w górę, wirując jak srebrny liść. Na niebie rozbłysła jaśniej niż wszystkie inne. – Dziękuję – szepnęła Mia. – Dziękuję – odpowiedział Leon. – Pamiętaj, że czasem najważniejsza podróż to ta, którą odbywamy, by pomóc komuś innemu.

Wrócili do zamku, gdy pierwsze promienie słońca musnęły wieże. Mia zasnęła w komnacie Leona, a on usiadł przy oknie i patrzył, jak gwiazdy gasną jedna po drugiej. Wiedział, że bycie rycerzem nie polega na walce, ale na odwadze bycia dobrym i wrażliwym.

Tej nocy całe królestwo spało spokojnie. Nawet strażnicy na murach przysnęli, bo czuli, że ktoś czuwa nad nimi z góry. A mała gwiazdka Mii świeciła najjaśniej, układając się do snu w ramionach nocy.