Sir Leo i zagubiony świetlik

— Bajka do czytania —

W małym zamku na wzgórzu mieszkał Sir Leo, najmniejszy rycerz w całym królestwie. Miał lśniącą zbroję i mały mieczyk, ale w nocy, gdy gasły światła, bał się ciemności. Każdego wieczoru tulił się do poduszki i zamykał oczy, marząc, by być dzielnym jak wielcy rycerze.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc świecił srebrzyście, Leo zobaczył przez okno maleńkie światełko. Trzepotało niespokojnie tuż przy szybie. To był świetlik! – zapiszczał cieniutko i zapukał w okno. Leo otworzył je ostrożnie. – Proszę, pomóż mi – wyszeptał świetlik. – Zgubiłem drogę do domu, a w ciemności boję się latać sam.

Serce Leo zabiło mocniej. Też bał się ciemności! Ale świetlik był taki mały i smutny. – Pokażę ci drogę – powiedział Leo, choć drżały mu nogi. Zapalił swoją lampkę, włożył hełm i ruszyli razem w stronę zaczarowanego lasu.

W lesie było ciemno, ale lampka Leo rozświetlała ścieżkę. Nagle usłyszeli szelest – to mały zajączek skakał w krzakach. – Gdzie idziecie? – zapytał. – Prowadzę świetlika do domu – odparł Leo. – Odważny z ciebie rycerz – powiedział zajączek i pobiegł dalej. Leo poczuł, że jego strach maleje.

Szli dalej, aż dotarli na polanę pełną kwiatów. Tam, wśród traw, błyszczało jeszcze więcej światełek – to rodzina świetlika czekała! – Jesteś! – zawołali radośnie. Świetlik podziękował Leo i obdarował go swoim najjaśniejszym blaskiem.

Leo wrócił do zamku, a na niebie pojawiły się gwiazdy. Patrzył na nie i myślał o tym, jak pomógł świetlikowi. Strach minął, a w sercu czuł ciepłą odwagę. – Dzisiaj byłem dzielny – szepnął do siebie i ziewnął.

Wszedł do swojej komnaty, położył mieczyk obok łóżka i przytulił maskotkę. Przez okno wpadało stłumione światło gwiazd. Leo uśmiechnął się, zamknął oczy i pomyślał: „Prawdziwy rycerz pomaga innym, nawet gdy się boi”. I zasnął spokojnie, jak nigdy dotąd.