Bajka o rybkach, które znalazły skarb

— Bajka do czytania —

W głębokim, błękitnym jeziorze, gdzie wodorosty tańczyły z prądem wody, mieszkała mała rybka o imieniu Kora. Kora miała łuski w kolorze zachodzącego słońca – pomarańczowe z różowymi plamkami. Każdego ranka wypływała na poszukiwanie przygód w podwodnym lesie pełnym muszelek i kolorowych kamyków.

Pewnego dnia Kora usłyszała od starszej ryby, że na dnie jeziora, za skałą w kształcie wieloryba, ukryty jest skarb. „To musi być coś niesamowitego!” – pomyślała i natychmiast popłynęła w tamtą stronę. Po drodze spotkała swojego przyjaciela, ślimaka Stasia, który leniwie sunął po liściu grzybienia. „Płyniesz po skarb?” – zapytał Staś. „Tak! Chodź ze mną, razem będzie weselej!” – zawołała Kora. Staś zgodził się i wyruszyli razem.

Gdy dotarli do skały, zobaczyli coś, co lśniło w promieniach słońca przebijających się przez wodę. Była to stara, zakopana w piasku srebrna łyżeczka, którą ktoś zgubił podczas pikniku nad jeziorem. „To skarb?” – zdziwił się Staś. Kora podpłynęła bliżej i dotknęła łyżeczki płetwą. Była gładka i chłodna, ale Kora poczuła, że czegoś jej brakuje.

W tym momencie nadpłynęła mała rybka o imieniu Błysk, która miała tylko jedną płetwę i pływała wolniej niż inne. Błysk wyglądała na smutną. „Co się stało?” – zapytała Kora. „Zgubiłam swoją ulubioną muszelkę, którą dostałam od mamy. Bez niej czuję się samotna” – odpowiedziała Błysk. Kora spojrzała na srebrną łyżeczkę, a potem na Błysk. Nagle wiedziała, co robić.

Kora podniosła łyżeczkę i powiedziała: „Błysk, weź ją. To nie jest zwykła łyżeczka – w słońcu mieni się jak twoja muszelka. Może cię rozweselić”. Błysk uśmiechnęła się szeroko i przyjęła prezent. „Dziękuję! To najpiękniejszy skarb, jaki mogłam dostać!” – zawołała. Staś pokiwał głową z uznaniem, a Kora poczuła ciepło w sercu – większe niż blask srebra.

Tego wieczoru Kora, Staś i Błysk usiedli razem na miękkim mchu podwodnym. Błysk trzymała łyżeczkę i opowiadała historie o swojej mamie. Kora zrozumiała, że prawdziwy skarb nie leży na dnie jeziora, ale w dzieleniu się z innymi i w przyjaźni. Gdy słońce zaszło, a woda stała się ciemnoniebieska, Kora zamknęła oczy i poczuła spokój.

Gwiazdy odbijały się w tafli jeziora jak małe światełka. Kora szepnęła do przyjaciół: „Dobranoc, przyjaciele. Śpijcie dobrze”. I wszystkie rybki zasnęły, kołysane łagodnym prądem wody, wiedząc, że największy skarb to być razem.