Bajka o rybkach, które znalazły skarb przyjaźni

— Bajka do czytania —

W błękitnym jeziorze, gdzie woda była czysta jak kryształ, mieszkały dwie małe rybki: Karmelek o złocistych łuskach i Błyskotka, która mieniła się srebrem. Każdego dnia pływały razem wśród trzcin i kamieni, szukając przygód.

Pewnego ranka Karmelek znalazł coś wyjątkowego – muszlę, która świeciła delikatnym różowym blaskiem. „Patrz, Błyskotko! To musi być skarb!” – zawołał radośnie. Błyskotka podpłynęła bliżej i westchnęła z zachwytu. Muszla była piękna, ale bardzo ciężka.

„Jak ją zabierzemy do domu?” – zastanawiała się Błyskotka. Karmelek spróbował popchnąć muszlę, ale ta ani drgnęła. „Potrzebujemy pomocy” – powiedział. I wtedy przypomniał sobie o starym, mądrym sumie, który mieszkał w głębinie.

Podpłynęli do suma, który leniwie odpoczywał pod korzeniami wierzby. „Dzień dobry, panie Sumie! Znaleźliśmy skarb, ale nie umiemy go przenieść. Czy pomoże nam pan?” – zapytała grzecznie Błyskotka. Sum uśmiechnął się i skinął głową.

Razem, trzymając się płetw, popchnęli muszlę w stronę domu Karmelka. Po drodze spotkali jeszcze małą płotkę, która chciała pomóc. „Im więcej nas, tym łatwiej” – powiedział sum. I rzeczywiście, muszla płynęła teraz lekko jak piórko.

Kiedy dotarli na miejsce, Karmelek otworzył muszlę. W środku nie było złota ani klejnotów – tylko mały, błyszczący kamyk. „To wszystko?” – zdziwiła się płotka. Ale Karmelek uśmiechnął się szeroko. „To nie kamyk jest skarbem, ale to, że razem go znaleźliśmy” – powiedział.

Błyskotka przytuliła się do niego. „Masz rację. Najważniejsze, że jesteśmy przyjaciółmi i że sobie pomagamy.” Sum skinął głową i odpłynął, a płotka obiecała, że następnego dnia znów się spotkają. Karmelek schował kamyk w swojej kryjówce, ale wiedział, że prawdziwy skarb nosi w sercu.

Gdy słońce zaczęło chować się za horyzontem, a woda zrobiła się ciemnoniebieska, Karmelek i Błyskotka ułożyli się do snu w miękkiej trawie wodnej. „Dobranoc, przyjacielu” – szepnęła Błyskotka. „Dobranoc” – odpowiedział Karmelek, patrząc w gwiazdy odbijające się w tafli jeziora. I zasnęli spokojnie, marząc o kolejnych przygodach.