Rybka Kropka i tajemnica stawu

— Bajka do czytania —

W małym stawie, otoczonym szuwarami i trzcinami, mieszkała rybka o imieniu Kropka. Miała złote łuski, ale na ogonie nosiła małe, czarne kropki – stąd właśnie wzięła się jej nazwa. Każdego dnia pływała wśród wodorostów, ale często czuła się trochę samotna, bo nie znała jeszcze innych mieszkańców stawu.

Pewnego dnia Kropka postanowiła popłynąć dalej niż zwykle. Niedaleko brzegu spotkała żabkę skaczącą po liliach wodnych. 'Witaj, Kropko!' – zawołała żabka. 'Chcesz się nauczyć skakać nad wodą?' Kropka spróbowała, ale jej płetwy nie były do tego stworzone. 'Nie martw się' – powiedziała żabka. 'Moje nogi są do skakania, twoje do pływania. Każdy ma swój dar.' Kropka uśmiechnęła się i podziękowała za lekcję.

Następnie rybka spotkała raka, który cicho grzebał w mule. 'Dzień dobry' – powiedziała nieśmiało Kropka. Rak podniósł szczypce i odrzekł: 'Witaj, mała. Widzisz tę moją skorupę? To mój dom. Dbam o niego, bo daje mi bezpieczeństwo.' Kropka popatrzyła na swoje podwodne zakątki. 'Mam też swój ulubiony schowek pod korzeniami wierzby' – powiedziała z dumą. 'To mój mały domek.'

Kolejnym spotkaniem była ważka, która fruwała tuż nad taflą wody. 'Hej, rybko! Widzisz, jak łatwo unoszę się w powietrzu?' – pisnęła ważka. 'Chciałabym tak latać' – westchnęła Kropka. 'Ale ty pływasz w tęczy kolorów pod wodą – odpowiedziała ważka. 'Każdy ma inny talent, a to czyni nasz staw wyjątkowym.' Kropka spojrzała w górę i zobaczyła tańczące promienie słońca na powierzchni.

Kropka pływała dalej, myśląc o wszystkich spotkanych stworzeniach. Znowu minęła żabkę, raka i ważkę, i nagle zrozumiała: każdy jest inny, ale wszyscy są sobie potrzebni. W stawie nie ma miejsca na samotność, gdy wokół tyle przyjaciół.

Następnego dnia Kropka znowu spotkała swoich nowych znajomych. Razem bawili się w chowanego między wodorostami, a żabka uczyła raka nowych skoków. Kropka czuła się szczęśliwa – wreszcie miała przyjaciół, z którymi mogła dzielić każdą chwilę.

Gdy słońce schowało się za horyzontem, Kropka poczuła zmęczenie. Ułożyła się wśród miękkich wodorostów, a woda delikatnie kołysała jej ciałkiem. Nad stawem rozbłysły gwiazdy, a księżyc odbił się w tafli. Kropka zamknęła oczka i szepnęła: 'Dobranoc, stawie. Dobranoc, przyjaciele.' I zasnęła spokojnie.