Bajka o Sędziwoju i leśnym skarbie

— Bajka do czytania —

W głębi Starego Lasu, gdzie korzenie drzew splatają się w tajemnicze wzory, a strumienie szumią cichutko jak kołysanka, mieszkał Sędziwoj. Dawno temu był postrachem okolicy – nikt nie chciał spotkać go na ścieżce. Lecz pewnego dnia Sędziwoj spojrzał w lustro wody i zobaczył smutnego, samotnego człowieka. Od tej chwili postanowił się zmienić. Został strażnikiem lasu, przyjacielem wszystkich stworzeń, które potrzebowały pomocy.

Pewnego mglistego poranka do Sędziwoja przybiegła wystraszona wiewiórka Kica. – Sędziwoju, Sędziwoju! – wołała, machając puszystym ogonem. – W lesie mówią, że gdzieś ukryty jest wielki skarb! Każde zwierzę chce go znaleźć, ale nikt nie wie, gdzie szukać. Czy pomożesz nam go odnaleźć? Sędziwoj uśmiechnął się pod siwym wąsem. – Skarb, mówisz? A cóż to za skarb? – zapytał. – Nikt nie wie – odpowiedziała Kica – ale wszyscy chcą go zdobyć.

Sędziwoj zgodził się pomóc. Wziął swój stary plecak, w którym nosił orzechy dla wiewiórek i zioła na przeziębienie dla saren. Wyruszył w głąb lasu, a za nim podążały małe zwierzątka – ciekawskie myszki, niesforne zające i rodzina jeży. – Skarb musi być gdzieś tutaj! – piszczała Kica, skacząc po gałęziach. Lecz Sędziwoj zatrzymywał się przy każdym napotkanym stworzeniu. Pomógł krasnoludkowi podnieść ciężki kosz jagód, pokazał drozdom, jak załatać dziurę w gnieździe, a chorej sarence przyniósł wodę ze źródła.

Im dalej szli, tym więcej dobrych uczynków Sędziwoj robił. Zwierzęta zaczęły szeptać: – Patrzcie, jak on się troszczy o innych. Może to jest ten skarb? Ale Sędziwoj tylko się uśmiechał i szedł dalej. Nagle dotarli na polanę, gdzie stał ogromny dąb, a pod nim leżał stary, porośnięty mchem kufer. – To musi być skarb! – krzyknął zając Szarak. Wszyscy zaczęli skakać z radości. Sędziwoj pochylił się i ostrożnie otworzył wieko.

W kufrze nie było złota ani klejnotów. Leżały w nim tylko trzy przedmioty: piękny pióropusz z paproci, kamień w kształcie serca i wysuszony kwiat z płatkami we wszystkich kolorach tęczy. – To wszystko? – zdziwiła się myszka. Sędziwoj wziął w ręce pióropusz. – To dla ciebie, Kico – powiedział – bo jesteś najszybsza w lesie. Kamień w kształcie serca podarował sarence. – To, byś pamiętała, że każdy zasługuje na miłość. A kwiat wręczył jeżowi Żwawemu – symbol tego, że nawet z małych rzeczy można stworzyć coś pięknego.

Zwierzęta patrzyły na siebie z uśmiechem. Nagle zrozumiały, że prawdziwym skarbem nie były schowane przedmioty, ale to, co Sędziwoj robił po drodze – dobre słowo, pomocna dłoń, cierpliwość. – Ty jesteś skarbem, Sędziwoju! – zawołała Kica. – Nauczyłeś nas, że najcenniejsze jest dzielenie się dobrem i troska o innych. Sędziwoj poczerwieniał ze wzruszenia, a potem roześmiał się głośno. – To wy jesteście moim skarbem, przyjaciele!

Wieczorem Sędziwoj wrócił do swojej chatki pod wielkim świerkiem. Był zmęczony, ale szczęśliwy jak nigdy. Wokół niego krzątały się zwierzęta – jedne przynosiły świeże jagody, inne układały posłanie z mchu. Sędziwoj usiadł na progu i patrzył, jak niebo powoli ciemnieje, a pierwsze gwiazdy zaczynają migać wśród gałęzi.

W ciszy wieczoru Sędziwoj przytulił Kicę i szepnął: – Dobranoc, przyjaciółko. Śpij spokojnie, a jutro znów będziemy razem szukać małych cudów w wielkim lesie. Zwierzęta powoli zasypiały – jedne w norach, inne na gałęziach, a Sędziwoj zamknął oczy, wsłuchany w szum drzew i odległe pohukiwanie sowy. Gwiazdy migotały cichutko, jakby strzegły ich snu. I tak zakończył się ten dzień – pełen magii pomagania i siły przyjaźni.