Rumcajs i tajemnica leśnego dzwonka

— Bajka do czytania —

W głębi lasu, gdzie mech jest miękki jak poduszka, a promienie słońca tańczą między drzewami, mieszkał Rumcajs – mały, brodaty człowieczek w zielonym kapeluszu. Każdego dnia wyruszał na spacer, by sprawdzić, czy wszystkie zwierzęta mają się dobrze. Pewnego razu usłyszał cichutki dźwięk: dyn-dyn-dyn…

Rumcajs podszedł bliżej i zobaczył mały, srebrny dzwonek leżący pod starym dębem. Dzwonek błyszczał w słońcu, a kiedy Rumcajs go podniósł, usłyszał szept: „Jestem dzwonkiem spełniającym życzenia. Zadzwoń mną, a twoje marzenie się spełni!”.

Rumcajs ucieszył się bardzo. Chciał zadzwonić od razu, ale pomyślał: „Może najpierw zapytam kogoś, czy nie potrzebuje pomocy?”. Poszedł więc do nory swojego przyjaciela, zajączka Kicusia. Kicuś siedział smutny i wzdychał.

„Co ci jest, Kiciusiu?” – zapytał Rumcajs. „Zgubiłem swoją ulubioną marchewkę, tę, którą dostałem od mamy na urodziny” – odpowiedział zajączek. Rumcajs pogłaskał go po miękkim uszku i powiedział: „Nie martw się, pomogę ci jej poszukać”.

Razem przeszukali całą polanę. Zaglądali pod krzaki, za kamienie, a nawet pod grzyby. W końcu Rumcajs znalazł marchewkę w dziupli starej wierzby. Kicuś podskoczył z radości i przytulił się do Rumcajsa. „Dziękuję! Jesteś najlepszym przyjacielem!”.

Wtedy Rumcajs przypomniał sobie o dzwonku. Wyjął go z kieszeni i zadzwonił: dyn-dyn-dyn. Nic się nie stało. „Hm, może dzwonek nie działa?” – zastanawiał się. Ale nagle usłyszał głos: „Spełniłem twoje życzenie, Rumcajsie – sprawiłeś radość Kiciusiowi. To było twoje prawdziwe marzenie, prawda?”.

Rumcajs uśmiechnął się szeroko. Zrozumiał, że największą magią jest pomaganie innym. Od tego dnia dzwonek nosił zawsze przy sobie, ale używał go tylko wtedy, gdy ktoś potrzebował wsparcia – czasem po prostu dzwonił, by rozweselić smutne zwierzątko.

Gdy zapadł wieczór, Rumcajs usiadł na swoim ulubionym kamieniu i patrzył w niebo. Gwiazdy migotały jak maleńkie dzwoneczki. Ziewnął, przeciągnął się i pomyślał: „Jutro znów będę pomagał”. Położył się na miękkim mchu, a las otulił go ciszą i szumem liści. Dobranoc, Rumcajsie – szepnęły gwiazdy.