Krecik i zagadka wielkiego kamienia

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie drzewa szeptały tajemnice, a mech był miękki jak poduszka, mieszkał mały krecik o imieniu Krecik. Pewnego słonecznego ranka zobaczył pod ogromnym, szarym kamieniem lśniący orzeszek – jego ulubiony przysmak. 'Muszę go zdobyć!' – pomyślał i podszedł bliżej.

Krecik oparł się o kamień całym ciałkiem – jego futerko naprężyło się z wysiłku. Pchał i pchał, aż mu łapki zdrętwiały. Ale kamień ani drgnął. 'Jaki ciężki!' – westchnął. Usiadł na mchu, który był zimny i wilgotny, i zmarszczył czoło – myślał intensywnie.

Najpierw wpadł na pomysł, żeby wykopać tunel pod kamieniem. Zaczął kopać szybko małymi łapkami. Kopał głębiej i głębiej, aż natrafił na grube korzenie starego dębu. 'Nie tędy droga' – mruknął i zasypał dołek, by nie było bałaganu.

Wtedy przypomniał sobie o swoim przyjacielu borsuku, który mieszkał w wielkiej norze pod wzgórzem. Pobiegł tam szybko, a wiatr rozwiewał mu futerko. 'Borsuku, borsuku! Potrzebuję twojej pomocy!' – zawołał głośno. Borsuk wyszedł, przeciągnął się leniwie i poszedł z krecikiem z ciekawością.

Borsuk objął kamień swoimi potężnymi łapami i pchnął z całej siły. Kamień zakołysał się, ale nie ruszył z miejsca. 'Nawet ja nie dam rady sam' – powiedział z westchnieniem. 'Ale zrobimy coś wspólnie – ty jesteś mały i sprytny, ja mam siłę' – dodał z uśmiechem.

Krecik rozejrzał się wokoło i nagle jego wzrok padł na długi, gruby patyk leżący pod krzakiem. 'Mam pomysł! Użyjemy tego patyka jak dźwigni!' – zawołał z radością. Włożył patyk pod kamień, a borsuk stanął na drugim końcu, gotowy do nacisku.

Gdy borsuk nacisnął całym ciężarem, kamień uniósł się odrobinę. 'Jeszcze! Jeszcze!' – krzyknął Krecik i szybko wsunął mały kamyk pod szparę. Powtórzyli to kilka razy – raz, drugi, trzeci – aż wielki głaz odsunął się na bok z głuchym dźwiękiem.

Orzeszek leżał na wierzchu, lśniąc w promieniach słońca jak małe złoto. Krecik uściskał borsuka mocno. 'Dziękuję, przyjacielu! Bez ciebie bym nigdy nie zdobył orzeszka' – powiedział wzruszony. Borsuk uśmiechnął się i poklepał go po plecach, po czym poszedł do swojej nory.

Krecik usiadł na mchu i spokojnie zjadł orzeszek. Każdy kęs smakował wyjątkowo – smakiem zwycięstwa i przyjaźni. Resztki schował do swojej spiżarni na zimowe wieczory. Czuł się dumny i spełniony.

Gdy zapadł zmrok, Krecik wślizgnął się do swojej norki, otulił miękkim kocykiem z mchu i spojrzał w okno. Na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy – migotały cicho, jakby mu kibicowały. 'Dobranoc, lesie. Dobranoc, przyjaciele. Dobranoc, mój mały orzeszku' – szepnął cicho i zamknął oczy. Sen przyszedł lekko, jak powiew wiatru.