Roza i jej czarodziejskie włosy

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju zielonej łąki mieszkała mała dziewczynka o imieniu Roza. Miała najdłuższe, najbardziej lśniące włosy w całej okolicy. Sięgały aż do samej ziemi i mieniły się w słońcu jak złote promienie.

Któregoś ranka Roza czesała swoje włosy i zaczęła je zaplatać w ciasny warkocz. Gdy skończyła, szepnęła: „Chciałabym, żeby te żółte tulipany zakwitły jeszcze piękniej!” I nagle płatki kwiatów zajaśniały jaśniej, a wokół rozszedł się słodki zapach. Roza aż podskoczyła z zachwytu – jej włosy spełniały życzenia!

Roza była bardzo podekscytowana. Zaczęła używać magii dla siebie: życzyła sobie ciasteczek, nowych kredek i jeszcze więcej zabawek. Ale po każdym życzeniu jej włosy stawały się trochę bledsze, a blask przygasał. Roza nie zwracała na to uwagi, dopóki pewnego dnia jej warkocz nie wyglądał jak zwykłe siano.

Wtedy do ogrodu przybiegła mała wiewiórka. „Jestem taka smutna” – powiedziała – „nie zdążyłam zebrać orzechów na zimę, a wszystkie są już schowane pod ziemią.” Roza zapomniała o swoich bladych włosach. Zapleciła warkocz i szepnęła: „Niech pod tym starym dębem pojawią się orzechy dla wiewiórki.” Nagle dąb obsypał się orzechami, a wiewiórka z radością zaczęła je zbierać.

W tym momencie włosy Rozy znów rozbłysły złotym światłem. Zrozumiała, że magia działa najlepiej, gdy pomaga się innym. Od tej pory każdego dnia zaplatała warkocz i pytała swoich leśnych przyjaciół, czego potrzebują. Ptaszkom życzyła robaczków, żabkom – kałuż, a motylkom – słonecznych plam.

Włosy Rozy stały się najpiękniejsze w okolicy, bo były pełne ciepła i dobroci. Dziewczynka nauczyła się, że prawdziwa magia nie polega na braniu, ale na dawaniu. Każdego wieczoru mama czesała jej włosy i mówiła: „Jesteś wspaniała, moja mała czarodziejko.”

Kiedy słońce chowało się za horyzontem, Roza kładła się do łóżka. Rozpuszczała długie włosy, które rozkładały się na poduszce jak złote promienie. Mamusia całowała ją na dobranoc, a Roza zamykała oczy myśląc o wszystkich, którym pomogła. Powoli zapadała w sen, a nad jej głową świeciły pierwsze gwiazdki. Dobranoc, mała Roza, dobranoc.