Bajka o roszpunce i przyjaźni

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym domku na skraju lasu mieszkała Roszpunka. Miała długie, złote włosy, które lśniły jak promienie słońca. Bardzo lubiła zbierać kolorowe kamyki i muszelki, które chowała do koszyka.

Pewnego słonecznego poranka Roszpunka usiadła na dywanie i ułożyła swoje skarby: czerwony kamyk, niebieską muszelkę i żółte piórko. Nagle do okna zapukała mała marchewka. 'Cześć, Roszpunko! Chcesz się ze mną pobawić?' – zapytała.

Roszpunka westchnęła. 'Ale ja mam tyle skarbów do poukładania!' – odpowiedziała. Marchewka nie odchodziła. 'Mogę ci pomóc' – powiedziała ciepło. I zaczęły razem sortować kamyki: małe w miseczce, duże w skrzyni.

Potem pobawiły się w chowanego za siatką. Marchewka schowała się pod stołem, a Roszpunka za firanką. Śmiały się tak głośno, że aż słońce uśmiechnęło się do nich z nieba.

Kiedy nadszedł wieczór, Roszpunka spojrzała na swój koszyk i na marchewkę. 'Dziękuję, że byłaś ze mną' – powiedziała. 'Zabawa z tobą była lepsza niż wszystkie skarby!' Marchewka uścisnęła ją mocno.

Mama Roszpunki przyniosła kubek ciepłego mleka. 'Mamo, czy przyjaźń jest ważniejsza od skarbów?' – zapytała Roszpunka. Mama pogłaskała ją po głowie. 'Oczywiście, kochanie. Przyjaciele to największe bogactwo'.

Po kolacji Roszpunka położyła się do łóżka. Marchewka usiadła obok na poduszce. 'Dobranoc, przyjaciółko' – wyszeptała Roszpunka. Zamknęła oczy, a wokół zapanowała cisza, przerywana tylko szelestem liści za oknem.

Gwiazdy migotały na niebie, a księżyc rzucił srebrny blask na pokój. Roszpunka poczuła, że ma w sercu ciepło. Może skarby były piękne, ale przyjaciel – ten był naprawdę wyjątkowy. I tak zasnęła, uśmiechając się przez sen.