Bajka o roszpunce

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym domku na skraju lasu, mieszkała dziewczynka o imieniu Roszpunka. Miała najdłuższe, najpiękniejsze, złote włosy, jakie kiedykolwiek widziano. Każdego ranka plotła je w warkocz, a przy tym nuciła wesołą piosenkę. Roszpunka była bardzo szczęśliwa, ale czasami czuła się trochę samotna.

Pewnego dnia, gdy Roszpunka podlewała kwiaty w ogródku, usłyszała cichutkie piszczenie. Spojrzała w dół i zobaczyła małą myszkę, która miała zaklinowaną łapkę między kamieniami. „Biedaczko, pomogę ci” – powiedziała Roszpunka i delikatnie uwolniła zwierzątko. Myszka uśmiechnęła się i pobiegła dalej.

Tego popołudnia do drzwi Roszpunki zapukała wiewiórka. „Mam problem!” – zawołała. „Zgubiłam orzechy, które schowałam na zimę, a nie mogę znaleźć drogi do domu.” Roszpunka poszła z wiewiórką do lasu i swoimi długimi, błyszczącymi włosami oświetliła ścieżkę. Niedługo wiewiórka znalazła swoje skarby i radośnie pognała do gniazda.

Następnego dnia odwiedziła Roszpunkę sowa. „Mam zmartwienie!” – huknęła. „Mój synek boi się ciemności i nie chce spać w nocy.” Roszpunka usiadła na gałęzi i zaczęła splatać warkocz z promyków słońca, które niosły ciepło i światło. Podała go sowie, mówiąc: „Zanieś to swojemu synkowi. Niech ten warkocz przypomina mu o słonecznym dniu.”

Z każdym dniem zwierzęta przychodziły do Roszpunki z różnymi sprawami. Ktoś potrzebował pomocy przy budowie gniazda, komuś innemu zmarzły łapki. Roszpunka zawsze służyła radą i pomocą, a jej włosy, pełne magii, dodawały otuchy. Wkrótce w lesie nie było ani jednego smutnego zwierzątka.

Roszpunka nigdy nie prosiła o nic w zamian, ale zwierzęta postanowiły sprawić jej niespodziankę. Pewnego dnia, gdy wróciła z lasu, zobaczyła, że cały jej domek jest udekorowany kwiatami. Na stole leżał srebrny warkocz z gwiazdeczek, który świecił w ciemności. Był to prezent od wszystkich leśnych przyjaciół.

Od tej pory Roszpunka już nigdy nie czuła się samotna. Każdego dnia odwiedzały ją zwierzęta, a ona z radością im pomagała. Włosy Roszpunki stały się symbolem dobroci i przyjaźni w całym lesie. Dziewczynka zrozumiała, że prawdziwa magia kryje się w sercu, które chce pomagać innym.

Wieczorami Roszpunka siadała na progu swojego domku i patrzyła na gwiazdy. Wiedziała, że gdzieś tam są jej przyjaciele, którzy też patrzą w niebo. Czuła w sercu ciepło i spokój. Zamykała oczy, a wokół niej rozchodził się delikatny, złoty blask. I tak, otoczona miłością, zasypiała najspokojniejszym snem.