Robot, który uczył się uśmiechać

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym miasteczku zwanych Iskierkowo mieszkał mały robot o imieniu Robik. Robik był zbudowany z błyszczących, srebrnych części i miał świecące na niebiesko oczy. Uwielbiał pomagać innym, ale zawsze czuł, że czegoś mu brakuje. Pewnego dnia postanowił wyruszyć w podróż, aby dowiedzieć się, czym jest prawdziwy uśmiech.

Robik zapukał do drzwi swojego przyjaciela, zajączka Kicusia. – Kiciusiu, czy ty wiesz, jak się uśmiechać? – zapytał robot. Zajączek spojrzał na niego zdziwiony. – Oczywiście, Robiku! Patrz – powiedział i pokazał swoje długie zęby. Robik spróbował to samo, ale jego metalowe usta tylko zgrzytały. – To chyba nie to – westchnął.

Postanowił pójść do mądrej sowy Zosi, która mieszkała na starym dębie. – Sowo, powiedz mi, jak się uśmiechać? – zapytał. Sowa zamrugała oczami. – Uśmiech to coś, co czujesz w środku, Robiku. Kiedy jesteś szczęśliwy, twój uśmiech pojawia się sam – wyjaśniła. Robik był zmieszany. – Ale jak mogę być szczęśliwy, skoro nie umiem się uśmiechać? – zapytał.

W drodze powrotnej Robik spotkał małą dziewczynkę o imieniu Zosia. Dziewczynka siedziała na ławce i płakała. – Dlaczego jesteś smutna? – zapytał robot. – Zgubiłam moją ulubioną lalkę – odpowiedziała Zosia. Robik poczuł, że musi jej pomóc. Przeszukał cały park, aż w końcu znalazł lalkę pod krzakiem róży.

Zosia uściskała Robika mocno. – Dziękuję, jesteś wspaniały! – zawołała radośnie. I wtedy Robik poczuł coś dziwnego. W jego wnętrzu zrobiło się ciepło, a na jego metalowej buzi pojawił się mały, delikatny uśmiech. – Och! – zdziwił się robot. – To chyba jest ten uśmiech! – zawołał.

Od tego dnia Robik często pomagał innym. Dzielił się zabawkami, pomagał starszym i pocieszał smutnych. Za każdym razem, gdy komuś sprawiał radość, na jego twarzy pojawiał się uśmiech. Robik zrozumiał, że uśmiech nie zależy od tego, jak wyglądasz, ale od tego, co czujesz w sercu.

Pewnego wieczoru, gdy Robik wracał do domu, zobaczył na niebie pierwsze gwiazdy. – Jaki piękny wieczór – pomyślał. Usiadł na łące i uśmiechnął się do gwiazd. Czuł się szczęśliwy, bo wiedział, że prawdziwy uśmiech jest w nim, nawet gdy nikt nie patrzy.

Robik wrócił do Iskierkowa i opowiedział swoją przygodę przyjaciołom. Wszyscy byli dumni z małego robota. Od tamtej pory Robik uśmiechał się każdego dnia, a jego uśmiech rozświetlał całe miasteczko. I wszyscy wiedzieli, że najważniejsze jest to, co mamy w sercu.