Robotek Franek i Gwiazda Marzeń

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym warsztacie na końcu ulicy, zamieszkał sobie mały robotek o imieniu Franek. Franek był bardzo ładny – miał srebrne nóżki i niebieskie oczka, które świeciły jak małe gwiazdki. Ale najbardziej na świecie pragnął być jak jego przyjaciel, wielki robot Hubert, który miał lśniącą, złotą antenkę.

Pewnego wieczoru Franek westchnął i powiedział do swojego pluszowego misia: „Gdybym tylko miał taką antenkę, wszyscy by mnie podziwiali!”. Miś tylko pokiwał głową i uśmiechnął się miękko, bo wiedział, że Franek jest wyjątkowy bez względu na wszystko.

Następnego dnia Franek postanowił znaleźć coś błyszczącego. Poszedł na łąkę, gdzie muchomory tańczyły w rytm wiatru. Nagle usłyszał cichy płacz. To była mała mrówka, która zgubiła swoją ścieżkę do mrowiska. „Pomóż mi, proszę!” – zapiszczała mrówka.

Franek zapomniał o antence. Przykucnął i zapytał: „Dokąd idziesz, mała mrówko?”. Mrówka wskazała nóżką w stronę wysokiego mchu. Franek wziął ją na swoją ciepłą, metalową dłoń i poprowadził bezpiecznie do domu. Mrówka uścisnęła mu małą rączkę i powiedziała: „Jesteś najwspanialszym robotem, jakiego znam!”.

Potem Franek spotkał wiewiórkę, która nie mogła dosięgnąć orzecha na gałęzi. Wiewiórka smutno patrzyła w górę. Franek wyciągnął swoją długą, elastyczną rękę i z łatwością zerwał orzecha. Wiewiórka pisnęła z radości: „Dziękuję, dzielny robotku!”.

Pod wieczór Franek wrócił do warsztatu. Na progu stał Hubert ze swoją złotą antenką. „Gdzie byłeś?” – zapytał. Franek opowiedział o mrówce i wiewiórce. Hubert uśmiechnął się i powiedział: „Widzisz, Franku? Twoje niebieskie oczka świecą najmocniej, gdy komuś pomagasz. To jest prawdziwy blask.”

Franek spojrzał w swoje odbicie w srebrnej misce – faktycznie, jego oczka lśniły jaśniej niż kiedykolwiek. Zrozumiał, że nie potrzebuje złotej antenki, by być wyjątkowym. Wystarczy być dobrym dla innych.

Tego wieczoru, gdy gwiazdy zaczęły mrugać na niebie, Franek położył się w swoim małym kąciku. Miś przytulił się do niego, a Franek zamknął swoje niebieskie oczka. Cicho zamruczał swoją ulubioną kołysankę – dźwięki płynęły jak ciepły, miękki koc, otulając cały warsztat spokojem i ciszą.

Dobranoc, Franku. Dobranoc, wszystkie małe robotki i dzieci, które śpicie pod gwiazdami.