Jak Miś Obudził Wiosnę

— Bajka do czytania —

W środku lasu, pod stertą ciepłych liści, spał mały Miś o imieniu Budzik. Spał bardzo długo, całą zimę, i śniło mu się, że słońce tańczy na śniegu. Ale pewnego dnia coś się zmieniło.

Budzik poczuł łaskotanie na nosie. To mały promyk słońca przedzierał się przez gałęzie i delikatnie go budził. Miś otworzył oczy, przeciągnął się i zobaczył, że cały las jest inny. Drzewa nie były już gołe – na ich gałązkach pojawiły się zielone pąki.

– Czy to możliwe? – zapytał sam siebie. – Zima minęła? Wyszedł ze swojej norki i poczuł zapach mokrej ziemi. Gdzieś w oddali śpiewał kos. To była nowa melodia – radosna i świeża.

Budzik postanowił iść w głąb lasu. Spotkał małego zajączka, który grzebał w ziemi. – Co robisz? – spytał. – Szukam pierwszych krokusów – odparł zajączek. – Każdej wiosny wychodzą spod ziemi jakby wskrzeszone do życia.

Razem poszli dalej. Nagle zza krzaka wyjrzała sowa. – Budzik, budź się! – zawołała. – Przecież ty masz budzić innych! Wszystkie zwierzęta czekają na sygnał, że wiosna już jest. Miś uśmiechnął się i wydał radosny okrzyk: – Hura, wstawajcie! Nowy czas się zaczął!

I oto z norek, dziupli i legowisk zaczęły wyglądać zwierzęta. Jeże, wiewiórki, borsuki – wszystkie przeciągały się i mrużyły oczy w słońcu. Każde z nich czuło, że to nie jest zwykły poranek. To był poranek, w którym wszystko zaczyna się od nowa.

Budzik podszedł do starego dębu. Na jego korze zobaczył małą rysę, z której sączyła się żywica – jak łza, ale słodka i pachnąca. – Dębie, czy ty też się budzisz? – szepnął. Drzewo nie odpowiedziało, ale Budzik poczuł, jak ziemia pod łapkami delikatnie drży – to korzenie się rozrastały.

Wieczorem miś wrócił do swojej norki. Był zmęczony, ale szczęśliwy. Usiadł na mchu i popatrzył na niebo. Gwiazdy świeciły jasno, jakby też obchodziły święto życia. – Dobranoc, mały jestem – powiedział do siebie cichutko. – A jutro znów obudzę świat.