Reksio i zagubiona przytulanka

— Bajka do czytania —

Mały, łaciaty piesek Reksio mieszkał w przytulnym domku z ogrodem. Każdego ranka biegał po trawie, wąchał kwiatki i gonił motyle. Pewnego dnia, pod starym krzakiem bzu, znalazł coś niezwykłego – małego, pluszowego zajączka z różową kokardką.

Reksio obwąchał zabawkę. Zajączek pachniał wanilią i przypominał mu coś miłego. – Hau, hau! Czyj jesteś? – zapytał, ale zajączek milczał. Piesek rozejrzał się wokoło, nikogo nie było.

Postanowił zapytać sąsiadów. Najpierw podbiegł do wróbelka Ćwirka, który skakał po płocie. – Ćwir, nie widziałem tego – zaćwierkał ptaszek. Potem Reksio poszedł do kotki Mruczki. – Miau, nie moja zabawka – powiedziała i odwróciła się na pięcie.

Reksio westchnął. Zabrał zajączka do swojej budy i położył go na miękkim kocyku. Przez cały dzień bawił się z nim, ale w sercu czuł, że to nie jego skarb. – Muszę znaleźć tego, kto za tobą tęskni – wyszeptał.

Nagle usłyszał cichutki płacz. Za płotem stała mała dziewczynka, Kasia, i ocierała łzy. – Zgubiłam mojego zajączka, Buni – szlochała. Reksio natychmiast podbiegł, niosąc pluszaka w pysku.

Dziewczynka uśmiechnęła się przez łzy. – Dziękuję, Reksiu! – zawołała i przytuliła zajączka. Piesek merdał ogonem, aż mu się uszy trzęsły. Czuł się wspaniale – pomaganie było lepsze niż najsmaczniejszy przysmak.

Gdy zapadł wieczór, Reksio wrócił do swojej budy. Niebo usiane było gwiazdami, a księżyc świecił jak złoty guzik. Piesek ziewnął, położył się na wygodnej poduszce i pomyślał: „Jaki to był piękny dzień”.

Zamknął oczy, a w snach tańczył z kolorowymi motylami. Wokół panowała cisza, tylko wietrzyk cichutko szeptał liściom dobranoc. Reksio spał spokojnie, wiedząc, że jutro też może komuś pomóc.