Błękitny przyjaciel z głębin

— Bajka do czytania —

W najbłękitniejszej części oceanu, tam gdzie woda jest czysta jak kryształ, mieszkał mały rekin o imieniu Błękitny. Miał srebrzyste łuski i ogromne, ciekawskie oczy. Inne rybki jednak bały się go, bo był duży i miał ostre zęby.

Pewnego ranka Błękitny postanowił, że pokaże wszystkim, iż nie jest straszny. Popłynął w stronę rafy koralowej, gdzie bawiły się małe błazenki. Gdy tylko się zbliżył, wszystkie uciekły w popłochu. Błękitny westchnął smutno.

Nagle usłyszał ciche wołanie o pomoc. To była maleńka rybka neonka, która zaplątała się w porzuconą sieć. Jej ogonek drżał ze strachu. Błękitny podpłynął ostrożnie i swoimi zębami przeciął sznurek. Neonka była wolna!

Wkrótce wieść o dobrym uczynku rozeszła się po rafie. Mały rekin zaczął pomagać innym: uwolnił konika morskiego spod kamienia, pokazał zagubionej żółwicy drogę do plaży, a nawet przyniósł chorej rozgwiaździe słodką wodę z powierzchni.

Z dnia na dzień Błękitny zdobywał coraz więcej przyjaciół. Najbardziej cieszyła go zabawa w chowanego z ławicą sardynek, która już się go nie bała. Rekin śmiał się, że najtrudniej ukryć się jemu, bo jest taki duży i niebieski.

Pewnego wieczoru, gdy słońce zachodziło, mądry stary płaszczka zawołał wszystkich mieszkańców rafy. Powiedział: „Błękitny pokazał nam, że prawdziwa siła nie leży w zębach, ale w dobrym sercu. Dziękujemy ci, przyjacielu!”.

Rybki klasnęły płetwami, a Błękitny poczuł ciepło w sercu. Od tamtej pory każdy nowy mieszkaniec oceanu uczył się, że warto dać innym szansę. Bo nawet rekin może być najlepszym przyjacielem.

Gdy na niebie zapłonęły pierwsze gwiazdy, Błękitny położył się na miękkim piaszczystym dnie. Wokół niego spały rybki, a woda kołysała je łagodnie do snu. „Dobranoc, oceanie” – szepnął i zamknął oczy, marząc o jutrzejszych przygodach.