Rekin Rysiek i Zagubiona Iskierka

— Bajka do czytania —

W błękitnym oceanie, gdzie wodorosty tańczyły jak zielone wstążki, mieszkał mały rekin o imieniu Rysiek. Miał lśniącą, szarą skórę i wielkie, ciekawskie oczy. Inne rybki bały się go, bo był rekinem, ale Rysiek był naprawdę łagodny i chciał mieć przyjaciół.

Pewnego dnia, podczas zabawy wśród koralowców, Rysiek usłyszał cichutki płacz. To była maleńka, przezroczysta meduza o imieniu Iskierka. Zgubiła się i nie mogła znaleźć drogi do swojego domu wśród podwodnych jaskiń. Była bardzo smutna i przestraszona.

Rysiek chciał pomóc, ale nie wiedział jak. Przypomniał sobie, że jego tata zawsze mówił: „Najważniejsze to mieć dobre serce, a reszta przyjdzie sama”. Rekinek postanowił więc zapytać innych mieszkańców oceanu, czy wiedzą, gdzie jest jaskinia Iskierki.

Najpierw spotkał żółwicę Zosię, która powiedziała: „Musisz płynąć na wschód, aż zobaczysz trzy wysokie skały”. Rysiek podziękował i popłynął dalej, a Iskierka trzymała się jego płetwy, bo była bardzo malutka.

Po drodze natknęli się na ośmiornicę Oliwię, która zaplotła im warkocz z wodorostów na szczęście. „Uważajcie na silny prąd przy Skale Syreny” – ostrzegła. Rysiek kiwnął głową i popłynął ostrożnie, osłaniając Iskierkę swoim ciałem.

W końcu dotarli do trzech skał, a za nimi była piękna, migocząca jaskinia. Iskierka aż podskoczyła z radości. „To tutaj!” – zawołała. Rodzina Iskierki wypłynęła na powitanie i dziękowała Ryśkowi za pomoc. Mały rekin poczuł w sercu wielkie ciepło.

Od tego dnia wszystkie rybki w oceanie wiedziały, że rekin Rysiek ma dobre serce. Już się go nie bały, a on zyskał wielu przyjaciół. Każdego wieczoru Iskierka świeciła mu na dobranoc swoim delikatnym blaskiem.

Gdy zapadła noc, Rysiek wrócił do swojej groty, położył się na miękkim piasku i zamknął oczy. Nad nim tańczyły srebrne gwiazdy odbite w tafli wody. Pomyślał, że najpiękniejszą rzeczą na świecie jest pomaganie innym. I tak, cichutko i spokojnie, zasnął.