Rekin Rysiek i tajemnica przyjaźni

— Bajka do czytania —

W błękitnej, ciepłej wodzie Oceanu Spokojnego, tuż obok kolorowej rafy koralowej, mieszkał mały rekin o imieniu Rysiek. Miał lśniącą, szarą skórę i rząd drobnych, białych zębów, które błyszczały, gdy się uśmiechał. Niestety, nikt nie chciał się z nim bawić – wszystkie rybki uciekały, gdy tylko się pojawił.

Rysiek był bardzo samotny. Każdego ranka obserwował, jak ławice sardyn, neonki i błazenki tańczą wesoło między gałęziami koralowców. On też chciał skakać i wirować w tych podwodnych tańcach, ale za każdym razem, gdy podpływał bliżej, słyszał tylko przerażone okrzyki: „Uciekajcie! To rekin!” i plusk frędzli płetw znikających w kryjówkach.

Pewnego dnia Rysiek postanowił zmienić swoje zwyczaje. Zamiast pływać głośno, zaczął poruszać się cicho i delikatnie. Zamiast pokazywać zęby, chował je za wargami i uśmiechał się tak szeroko, jak tylko potrafił. Jednak to wciąż nie pomagało – strach innych był silniejszy od jego uśmiechu.

Aż pewnego popołudnia wydarzyło się coś niespodziewanego. Mała rybka Kiki, która uwielbiała zwiedzać najdalsze zakątki rafy, zgubiła się w gąszczu wodorostów. Jej różowa łuska migotała w mętnym świetle, a płetwy drżały z zimna i strachu. Krzyczała głośno: „Pomocy! Nie wiem, którędy do domu!”

Rysiek usłyszał wołanie. Bez wahania podpłynął do Kiki i powiedział łagodnie: „Nie martw się, mała. Pokażę ci drogę powrotną. Trzymaj się mojej płetwy”. Kiki na początku się przestraszyła – rekin był taki wielki! – ale w jego głosie nie było groźby. Uwierzyła mu i dała się poprowadzić.

Po kilku minutach Rysiek bezpiecznie odprowadził Kiki do jej rodziny przy głównej rafie. Wtedy wszystkie rybki zobaczyły, że rekin wcale nie jest straszny – jest pomocny i miły. Powoli, jedna po drugiej, podpływały do niego. Najpierw neonki, potem błazenki, a na końcu dostojne cesarskie ryby. Bawiły się razem w berka i w chowanego między koralowcami.

Gdy słońce schowało się za horyzontem, a woda stała się granatowa i spokojna, Rysiek poczuł się naprawdę szczęśliwy. Leżał na grzbiecie, patrząc w górę przez taflę oceanu, gdzie migotały miliony gwiazd. Zamknął oczy i szepnął: „Dobranoc, przyjaciele”. I wiedział, że już nigdy nie będzie samotny.