Mały ptaszek i wielkie niebo

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym gaju, gdzie słońce malowało złote plamy na liściach, mieszkał mały ptaszek o imieniu Piórko.

Piórko był malutki – ledwo większy od kropli deszczu, która spada z listka. Miał szare piórka, ale w słońcu lśniły jak srebro.

Każdego ranka Piórko siadał na gałązce i patrzył w górę. Widział wielkie, błękitne niebo i wielkie ptaki, które latały wysoko, aż prawie dotykały chmur.

„Chciałbym być taki duży” – myślał Piórko. „Chciałbym latać tak wysoko jak one”. I próbował. Machał skrzydełkami, podskakiwał, ale zawsze spadał z powrotem na gałązkę.

Pewnego dnia, stary, mądry dąb szepnął do Piórka: „Mały ptaszku, nie musisz być duży, żeby być szczęśliwy. Zobacz, jak pięknie śpiewasz o poranku. Twój śpiew jest jak kropla rosy dla całego gaju”.

Piórko zdziwił się. Nie wiedział, że jego śpiew jest taki ważny. Zaczął śpiewać głośniej i radośniej. A inne ptaki, te duże, przystawały na chwilę, żeby posłuchać.

„Twój śpiew jest wyjątkowy” – powiedziała jedna z nich. „Nie każdy potrafi tak cieszyć innych swoją melodią”. Piórko poczuł, jak jego serduszko rośnie z dumy, nie z rozmiaru, ale z radości.

Od tego dnia Piórko już nie patrzył z zazdrością na wielkie ptaki. Każdego ranka siadał na swojej gałązce, śpiewał swoją piosenkę i patrzył, jak niebo robi się coraz bardziej błękitne. Wiedział, że jego miejsce jest właśnie tutaj – małe, ale pełne miłości.

Gdy zapadł wieczór, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Piórko zamknął swoje małe oczka. „Dobranoc, niebie” – szepnął. „Dobranoc, mały ptaszku” – odpowiedziało mu cicho niebo, otulając go najmiększą ciemnością nocy.