Ptaszek, który nie chciał spać

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkał mały, żółty ptaszek o imieniu Tuluś. Miał okrągłe oczy i puszyste piórka, a najbardziej na świecie lubił śpiewać. Każdego wieczoru, gdy inne ptaki szykowały się do snu, Tuluś siadał na ulubionej gałęzi i nucił swoje piosenki.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za wzgórzami, mama Tulusia powiedziała: – Tulsiu, pora spać. Jutro będziesz mógł śpiewać od rana. Ale Tuluś pokręcił główką. – Nie chcę spać! Chcę jeszcze śpiewać! – zaćwierkał głośno i poleciał dalej w las.

Spotkał starszego wróbla, który ziewał i przecierał oczy. – Tulsiu, już wieczór, czas do gniazdka – powiedział wróbel. – Ale ja się nie zmęczyłem! – odpowiedział Tuluś i śpiewał jeszcze głośniej. Wróbel uśmiechnął się i poleciał spać.

Nagle zobaczył sowę, która szykowała się na polowanie. – Nie chcesz spać, mały? – zapytała sowa. – Nie! Śpiewanie jest fajniejsze – odrzekł Tuluś. Sowa spojrzała na niego mądrze i powiedziała: – Każdy potrzebuje odpoczynku, żeby mieć siłę na nowy dzień.

Tuluś pomyślał przez chwilę, ale dalej ćwierkał. Śpiewał o niebieskim niebie, o kwiatach i o motylach. Jednak z każdą piosenką jego skrzydełka robiły się cięższe, a oczka same się zamykały. – Jeszcze jedna piosenka... – wyszeptał słabo.

Usiadł na najmiększym mchu i zamknął oczy. Piórka mu się najeżyły, a główka opadła. Zamiast śpiewać, zaczął cichutko chrapać. Obok niego przysiadła wiewiórka i przykryła go listkiem.

Tuluś miał sen pełen złotych promieni i ptasich melodii. Gdy obudził się rano, czuł się lekko i radośnie. Zaśpiewał najpiękniejszą piosenkę – budził cały las. Wszystkie ptaki przyleciały, by go posłuchać.

Od tego wieczoru Tuluś zawsze słuchał mamy i innych przyjaciół. Kładł się spać, gdy gwiazdy zapalały się na niebie, wiedząc, że po dobrym śnie czeka go wspaniały poranek pełen śpiewu. Dobranoc, Tulsiu, dobranoc.